ေဘာလုံးကြင္းထဲက ႏွလုံးသားမ်ား | ၿငိမ္းခ်မ္းေအး

ဟုိတရက္က စပါး နဲ႔ ေဘာ္လ္တန္ ကစားတဲ့ FA ဖလားေဘာလံုးပြဲမွာ ႏွလုံးရပ္ၿပီး လဲက်သြားတဲ့ ေဘာ္လ္တန္ ကစားသမား မူအမ္ဘာ ကို ျဖစ္ျဖစ္ခ်င္း စၿပီး ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ အသက္ကယ္ေပးခဲ့တဲ့ ဆရာဝန္ေတြရဲ႕ အဲဒီေန႔က အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္ေျပာျပတဲ့ အင္တာဗ်ဴးေတြ ၾကည့္ရတာ စိတ္ႏွလံုးကို ထိခိုက္ေစသလို ၾကည္ႏူးပီတိလည္း ျဖစ္ေစတယ္။

လဲက်သြားတာကို စသတိထားမိသူက ေဘာ္လ္တန္အသင္းရဲ႕ အရိုး၊ အေၾကာပညာရွင္(Physio)၊ သူက “ကြင္းထဲဝင္ေဟ့၊ ကြင္းထဲဝင္ၾကေဟ့” ဆိုၿပီး ကုန္းေအာ္တယ္။  ေဘာ္လ္တန္ ဆရာဝန္ နဲ႔ ေဆးအဖြဲ႕လည္း ေျပးဝင္ၿပီး လဲက်ေနတဲ့ ကစားသမားကို စ စမ္းသပ္ၾကည့္ၾကတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ၿပိဳင္ဘက္ စပါး အသင္းက ဆရာဝန္လည္း ဝင္လာၿပီး ဝိုင္းကူ လုပ္ေပးတယ္။  သူတို႔က လူနာကို ပါးစပ္ခ်င္း ေတ့ၿပီး အသက္ရႈေစတာ၊ ေအာက္စီဂ်င္ေပးတာ၊ CPR (လက္ျဖင့္ ႏွလံုးျပန္ခုန္ေအာင္) လုပ္တာ စတာေတြနဲ႔ လူနာ ႏွလံုးျပန္ခုန္လာေအာင္ ႀကိဳးစားၾကတယ္။  ဒိုင္လူႀကီး၊ ႏွစ္ဘက္ ကစားသမား၊ ပရိသတ္ အားလံုးက ၿငိမ္ၿပီး လူတေယာက္ အသက္ လုေနရတာကို စိုးရိမ္တႀကီး ေစာင့္ၾကည့္ေနတယ္။  အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေဘာလံုး ဆိုတာ မရွိဘူး၊ ၿပိဳင္ဘက္ ဆိုတာ မသိဘူး။ လူျဖဴေတြ၊ လူမဲေတြ၊ ဘာသာမတူ၊ လူမ်ိဳးကြဲတာေတြ မစဥ္းစားမိဘူး။  လူအသက္တေခ်ာင္း ရွင္ဖို႔က အားလံုးအတြက္ အေရးႀကီးဆံုး ဘံုတန္ဖိုး၊ ဘံုအက်ိဳးစီးပြား ကိစၥျဖစ္သြားတယ္။

ကြင္းထဲက ေဆးအဖြဲ႕ CPR လုပ္ေနတာလည္း ျမင္ေရာ ပရိသတ္ထဲက အဂၤလန္ရဲ႕ ထိပ္တန္း ႏွလံုးအထူးကု ဆရာဝန္ႀကီး (စပါးပရိသတ္) က ကြင္းေဘးက လံုျခံဳေရးေတြကို ခြင့္ေတာင္းၿပီး ကြင္းထဲကို ဝင္လာတယ္။  ကြင္းထဲက ေဆးအဖြဲ႕နဲ႔ ပူးေပါင္းၿပီး လူနာအသက္ကို ကယ္ဖို႔ သူ႕ရဲ႕ ကၽြမ္းက်င္မႈ ပညာကို ေပးတယ္။  အဲဒီ ႏွလံုးအထူးကု ဆရာဝန္ႀကီးက ခု အဂၤလန္မွာ ကစားသမား အသက္ကို ကယ္ခဲ့တဲ့ ဆရာဝန္ႀကီး အေနနဲ႔ ဟီးရိုးျဖစ္ေနတယ္။

လန္ဒန္ အေရးေပၚ သူနာျပဳယာဥ္ကလည္း ဝန္ေဆာင္မႈ ေကာင္းေတာ့ အလ်င္အျမန္ပဲ ေရာက္လာတယ္။  လူနာကို ေဆးရံုကို ေခၚသြားေတာ့ ပြဲၾကည့္စင္ကို ျဖတ္တဲ့ ေပါင္းကူးတံတားထဲမွ (၁) ခါ၊ လမ္းတေလွ်ာက္ ကားေပၚမွာ (၁၂)ခါ စက္ (defibrillator) နဲ႔ ႏွလံုးျပန္ခုန္လာေအာင္ ႀကိဳးစားၾကတယ္။

စလဲတဲ့ အခ်ိန္ကေန ေဆးရံုေရာက္တဲ့အခ်ိန္အထိ (၄၈) မိနစ္ၾကာတယ္။  ေဆးရံုေရာက္ၿပီး မိနစ္ (၃၀) ၾကာတဲ့အထိလည္း (စက္အကူအညီနဲ႔ေတာင္) ႏွလံုးျပန္ခုန္မလာေသးဘူး။  ဆိုေတာ့ ကစားသမား ဟာ (၇၈) မိနစ္ၾကာ ႏွလံုးခုန္ရပ္ေနတယ္၊ တနည္းအားျဖင့္ ေသသြားခဲ့တယ္။

အမ်ားအားျဖင့္လည္း Defibrillator (၃)/(၄) ခါထက္ ပိုလုပ္လို႔မွ မရရင္ အသက္ ဆံုးတတ္တယ္။  ေဆးရံုကို ပါသြားတဲ့ ေဘာ္လ္တန္ ဆရာဝန္က ေဆးရံုကို ေရာက္လို႔ ေဆးရံုက ဆရာဝန္ေတြ လက္ထဲကို လူနာလႊဲၿပီးတာနဲ႔ လူနာအေျခအေနကို ၾကည့္ၿပီး ခ်ံဳးပြဲခ် ငိုမိတယ္။  ဒါေပမယ့္ သန္စြမ္းတဲ့ လူငယ္ကစားသမား တေယာက္ ျဖစ္တာရယ္၊ ေရွးဦးေစာင့္ေရွာက္မႈ ေကာင္းလို႔ရယ္၊ လူေတြအားလံုးရဲ႕ ေမတၱာေစတနာ အစြမ္းရယ္၊ ကံ ရယ္ အားလံုးေပါင္းေတာ့ ခု အခ်ိန္မွာ လူနာဟာ အသက္အႏၱရာယ္အတြက္ စိုးရိမ္စရာမလိုေတာ့ဘဲ ေသတြင္းကေန လြတ္သြားၿပီလို႔ ေျပာလို႔ရတဲ့ အေျခအေန ျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္။

ခုလို ထူထူေထာင္ေထာင္ျဖစ္လာတာကို ပါးစပ္ ကေန “မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အံၾသဖြယ္ရာပါပဲ” လို႔ ေျပာတဲ့ ေရွးဦးျပဳစုတုန္းက ပါခဲ့တဲ့ ႏွလံုးအထူးကု ဆရာဝန္ႀကီးက လူနာကစားသမားေလး သတိျပန္လည္လာၿပီး (၂) နာရီၾကာတဲ့ အခ်ိန္မွာ လူနာနားကပ္ၿပီး “မင္းနာမည္ ဘယ္သူလဲ” လို႔ ေမးေတာ့ လူနာက သူ႔နာမည္ကို ျပန္ေျဖႏိုင္တယ္။  ၿပီးေတာ့ ဆရာဝန္ႀကီးက

“ေဟ့..မင္းက တကယ္ေတာ္တဲ့ ေဘာလံုးသမားေလးဆို..” လို႔ ဆက္ေမးတယ္။

လူနာ ကစားသမားေလးက “က်ေနာ္ ႀကိဳးစားပါတယ္” လို႔ ျပန္ေျဖတယ္။

ဆရာဝန္ႀကီးက “က်ေနာ္ သူျပန္ေျပာတဲ့ စကားကို ၾကားရေတာ့ မ်က္ရည္က်ရပါတယ္” လို႔ ေျပာတယ္။

အာဖရိက အႏြယ္ဝင္ ကြန္ဂိုႏိုင္ငံဖြား၊ အဂၤလန္ကို ဒုကၡသည္အေနနဲ႔ ေရာက္လာခဲ့ၿပီး အဂၤလန္ကိုယ္စားျပဳ လူငယ္အသင္းေတြမွာ ယွဥ္ၿပိဳင္ခဲ့တဲ့ ခု (၂၃) ႏွစ္ အရြယ္ ရွိၿပီျဖစ္တဲ့ မူအမ္ဘာ ရဲ႕ ေဘာလံုးသမားဘဝ ေရွ႕ခရီးဆက္ဖို႔ အေရးက မေသခ်ာေတာ့ေပမယ့္ သူ႕ရဲ႕ ေၾကကြဲဖြယ္ ျဖစ္ရပ္က လူေတြရဲ႕ စိတ္ေတြမွာ မျမင္ႏိုင္တဲ့ စည္းေတြ၊ နံရံေတြလို ျခားနားထားတဲ့ ၿပိဳင္ဘက္ ဆိုတာေတြ၊ အသားအေရာင္မတူ၊ ႏိုင္ငံျခား၊ လူမ်ိဳးကြဲတာေတြ စတဲ့ လူလုပ္ (man-made) အစြဲေတြကို ခၽြတ္ႏိုင္ခဲ့ၿပီး လူေတြရဲ႕ အတြင္းစိတ္သဏၭာန္မွာ ရွိေနျမဲျဖစ္တဲ့ လူလူခ်င္း ေမတၱာထားႏိုင္တဲ့ ျဖဴစင္တဲ့ ႏွလံုးသားကို ဆြဲဖြင့္ေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။

ကစားသမားေလး အျမန္က်န္းမာလာပါေစ ဆုေတာင္းေပးရင္းနဲ႔ လူအခ်င္းခ်င္းလည္း ပိုမို ေမတၱာ ထားႏိုင္ၾကပါေစ။

ၿငိမ္းခ်မ္းေအး

၂၃၊ မတ္လ၊ ၂၀၁၂

(ဧရာဝတီ မီဒီယာ ဘေလာ့ စာမ်က္ႏွာတြင္ မူရင္း ေဖာ္ျပခဲ့သည္။)

To Read @ Irrawaddy Blog: http://blog.irrawaddy.org/2012/03/blog-post_5768.html

Follow My Works @

Blog: https://nyeinchanaye81.wordpress.com/

Facebook: https://www.facebook.com/nyeinchanaye81

Twitter: https://twitter.com/nyeinchan81

Google+: https://plus.google.com/u/0/102020666069750584116/posts

YouTube: http://www.youtube.com/user/nyeinchanaye81

Response to Criticism Over Peaceful Protests | Nyein Chan Aye

I would like to respond to comments by Ludu Sein Win and Dr. Than Htut Aung (CEO, Eleven Media Group) regarding Monday’s small protest to commemorate the fourth anniversary of a brutal crackdown on the monk-led uprising (2007) in Burma.

First and foremost, I’d like to say that “Freedom of Speech and Expression” is the most important basic rights provided to any citizen in a democratic state.  It doesn’t matter Ludu Sein Win or Dr. Thant Htut Aung or even Daw Aung San Suu Kyi (I really don’t think she did say something against it or she will) or whoever agrees or not.

I have never come across such a disapproving comment regarding a protest from Ludu Sein Win before as he always believes in “People Power”.  He always calls for People Power movement.  His response to this matter was quite quick.  He didn’t seem to be well-informed about what happened actually; he just made the comment based on what he was told, I suppose.

(To Ludu Sein Win — With all due respect Sir, please do think it over again regarding the matter and I look forward to hearing more positively from you after digesting the new development of the matter.)

Here I’d like to recall a similar event in the past.  Just after 2007 saffron revolution, one well-known writer (now retired) who is also a former NLD CEC member, said all Burmese people can do about politics is just a demonstration against the regime in the streets which actually means no more than the A, B, Cs of a democracy movement process.  At that time, I was disappointed because I expected some positive encouragement or intellectual political analysis or something wise from a veteran politician who knows Burmese politics.

No wonder that later on he actively promoted the regime’s 2010 sham election and wrote many articles in favour of regime’s way of democratization.  His later actions reflect where he stands that totally comply with what he said before that’s why now I don’t feel bad at all about his then comment because I, personally, don’t care or pay attention anything anymore what he says or does.

I respond now because I don’t wish to see Sayar Ludu Sein Win to let me down again like the person above.

I don’t intend to protest much about Dr. Than Htut Aung’s comment because I don’t think he is a public figure.  However, I have to say just one thing because he mentioned Daw Aung San Suu Kyi in his comment.  In a recent interview with AFP, Daw Aung San Suu Kyi simply refers to Libya case particularly that the wounds that will remain unhealed for so long because of armed uprising.  It just means violent movement didn’t answer the problems in Burma and it won’t in the future as well.  She doesn’t say anything against peaceful demonstration and I don’t think she will say so in the future.

(To Dr. Than Htut Aung — please do bear in mind that you can control your own media policy but please don’t try to manipulate other people rights through your successful/powerful media.)

I can understand their concern.  It cannot make me to accept their comments, though.  I think, they can show their concerns by making positive comments regarding the matter.

For example, “The exercise of political rights like peaceful demonstrations should be welcome by all means in this new so-called democratic government.  But we concern that it can also affect negatively on the national reconciliation process which is still in the very early stage and very fragile at the moment”.

If they say so like the above example, I would not argue with them even though I don’t believe peaceful protest can make any negative effect to the progress of dialogue or national reconciliation process.  I believe, it can even help to foster democracy and reform process in Burma.  Please remember that 2007 uprising forced the military regime to do some changes such as election, constitutional government, parliament.  I never thought all these so-called developments were done by the regime voluntarily.

In short, what Ludu Sein Win and Dr. Than Htut Aung (a well-known journalist and an owner of powerful media in Burma) said make me think they encouraged people to vote 2010 shameful election because they said an election or voting is one of the practices and procedures of a democratic society.  To the contrary, now they blame peaceful demonstration which is not only basic civil and political rights but also another practice indeed to exercise by people in a democratic nation.

In my opinion, a protest or a demonstration would not make any kind of trouble to the national reconciliation process in Burma as long as demonstrators maintain non-violence actions.  Non-violence movement does not mean ‘no demonstrations’ but it means ‘peaceful resistances’ to achieve the cause by using symbolic protests, civil disobedience, economic or political noncooperation, and any other possible peaceful methods.  For instance, there was a series of nationwide people’s movements of decades-long nonviolent struggle against British rule in India led by Mahatma Gandhi which was not just helped India to win its independence in 1947 but also a good example for many other successful democracy movements worldwide like Martin Luther King’s civil rights struggle for African Americans in the States.

In fact, the origin of English term, ‘Democracy’ is a Greek word dēmokratía (rule of the people) which was actually coined from dêmos (people) and Kratos (power).  Moreover, there is not a single successful revolution in the history against a dictatorship without involvement of a people power movement.

To conclude, I agree that it’s better if we achieve full democratization or national reconciliation only through the means of dialogue between concerned parties.  I have no doubt about Daw Aung Suu Kyi’s wisdom and political judgment or her cautiously optimistic words regarding her new approach to deal with the 50-year old regime.  I do understand her current situation and its very limited alternatives.  However, I profoundly believe small incidents like Monday’s event can be the spark to set off nationwide peaceful demonstrations that can also be helpful in some ways to Daw Aung San Suu Kyi’s work of persuading the regime to take concrete actions for full democratization and national reconciliation in Burma.

NYEIN CHAN AYE

27^th September, 2011

To Read @ Mizzima Link (1): http://www.mizzima.com/news/84-uncategorised/5993-response-to-criticism-of-demonstration-on-monday

To Read @ Mizzima Link (2): http://mizzimaenglish.blogspot.com.au/2011/09/response-to-criticism-of-demonstration.html

Follow My Works @

Blog: https://nyeinchanaye81.wordpress.com/

Facebook: https://www.facebook.com/nyeinchanaye81

Twitter: https://twitter.com/nyeinchan81

Google+: https://plus.google.com/u/0/102020666069750584116/posts

YouTube: http://www.youtube.com/user/nyeinchanaye81

Our Lingua Franca: Can Football heal animosities in Burma? | Nyein Chan Aye

“Our lingua franca” – It was the word that came into my mind when I saw the news photo of Daw Aung San Suu Kyi’s attending a football match at the National Youth Stadium in Rangoon.  I learned the word “lingua franca” many years ago in a Newsweek article: “Our Lingua Franca: How football can heal animosities. (2002)” which was one of the most beautiful articles I have ever read in my life.  The phrase “lingua franca” generally means a language that serves as a common means of communication between people not sharing a mother tongue.  In short, it is a bridge language or common language.

I am sure no one would deny me saying our lingua franca is football, which has become a universal common passion that can bring together people, young and old, regardless of their cultural background.  It doesn’t matter where you were born or what language you speak.  Football gives us a common cause, a common pursuit and, of course, a common language.

I, myself, experienced so many situations in which football is a common language.  Last year, I spent a long train journey across Australia by talking about world football with a complete stranger, a UK born Englishman who was raised in Spain.  We both understood that passion for football has no borders, it’s the same everywhere.  Quite recently, I experienced the same with a German teenager who was travelling around the world during his school holiday.  We still keep in touch with each other online as football brought us closer.

To embrace diversity and respect ideological, national, cultural, racial and religious differences, football plays a vital role as a passion for football can transcend all those barriers.  For instance, both North and South Korean football fans came to South Africa and enjoyed wonderful moments together during the last World Cup despite different political backgrounds.  In fact, in ancient times the Romans and the Greeks canceled their battles in order to participate in sporting competitions so it is obvious that sport events like football games can help to ease tensions between two aggressive parties.  Instead of making war, it is also the best and only safest way to release patriotic emotions between countries that have racial or political hatred.

However, it is clear that initiating a political dialogue between two different sides is really challenging, especially in Burma where political crisis is not just an ideological disagreement between democratic forces and a military regime or totalitarianism but also severe in ethnic conflicts.  The problem is rooted in the early years of independence because a genuine Federal Union was never fully implemented and it makes the current situation even worse.

I agree with you if you say there are other important issues rather than football that must share as a mutual interest to build confidence and establish a common ground for dialogue.  However, I sincerely believe that the willingness of some people in the military-backed government and pro-military cronies to share experiences, ideas, and commonalities of interests (at least, in Football at the moment) with pro-democracy leader Daw Aung San Suu Kyi can create bonds between different sides and eventually it will sort out the country’s problems.

I understand that there is still a long way to go to establish a genuine democratic system of government that can guarantee human rights, political equality, and ethnic self-determination, but I hope it’s the beginning of the end of the desert years of our beloved country and signals a better future ahead.  “Let’s just hope for the best…all the while…preparing for the worst.”

NYEIN CHAN AYE

15, September, 2011

To Read @ Mizzima Online Media: http://www.mizzima.com/business/84-uncategorised/5942-can-football-heal-animosities-in-burma

အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ သို႔ အိတ္ဖြင့္ေပးစာ | ၿငိမ္းခ်မ္းေအး

မွ/
ၿငိမ္းခ်မ္းေအး
(သာမန္ ဗမာႏိုင္ငံသား တဦး)
ေခတၱ – ဘရစၥဘိန္းၿမိဳ႕၊ ကြင္းစလန္းျပည္နယ္၊
ၾသစေၾတးလ်ႏိုင္ငံ။

ရက္စြဲ – ၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ (၇) ရက္။

သို႔/
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္
အေထြေထြအတြင္းေရးမႈး၊
အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္၊
အမွတ္ (၉၇/ခ)၊ အေနာက္ေရႊဂံုတိုင္လမ္း၊
ဗဟန္းၿမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕။

အေၾကာင္းအရာ။ ။ ဗမာႏိုင္ငံသားတဦးအေနနဲ႔ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ သို႔ တင္ျပခ်က္၊ အိတ္ဖြင့္ေပးစာ။

ခ်စ္ခင္ေလးစားရတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ႏွင့္ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ခင္ဗ်ား..။

ကၽြန္ေတာ္ ယခု အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို တင္ျပခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြက ယခင္ကတည္းက တင္ျပခ်င္ေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။ လတ္တေလာ ေရးျဖစ္ရတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ ခုေလးတင္ ကခ်င္ျပည္နယ္မွာ ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္း (အြန္လိုင္း သူငယ္ခ်င္းမဟုတ္ပါ) ဆီက စာရလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ စာထဲမွာ လက္ရွိ ျပည္တြင္းစစ္ရဲ႕ လူေတြ အေပၚထိခိုက္မႈကို အဓိက စိတ္ခံစားမႈ အသားေပးၿပီး ေရးထားတယ္။ စာဖတ္ၿပီးေတာ့ စစ္ပြဲၾကားမွာ ေနရတဲ့ သူတို႔ရဲ႕ ဘဝကို ပိုၿပီး စာနာ နားလည္းလာမိတယ္။ စစ္ဆိုတာ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ တခုတည္း ဖ်က္ဆီးႏုိင္တာ မဟုတ္ဘူး။ စစ္ေၾကာင့္ရတဲ့ စိတ္ဓာတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ဖ်က္ဆီးခံရမႈ၊ စိတ္ဒဏ္ရာ အနာတရ (Psychological Trauma) က ပိုဆိုးတယ္လို႔ ထင္မိတယ္။ ရုပ္ဝတၳဳ ပစၥည္း ဖ်က္ဆီးခံရတာက ျပန္တည္ေဆာက္ရင္ ခဏပဲ ၾကာတာ၊ စိတ္ဒဏ္ရာက ေရရွည္ကုစားရတာ၊ ကေလးေတြဆိုရင္ ေပ်ာက္ဖို႔ေတာင္မလြယ္ဘူးလို႔ ယူဆမိတယ္။ ရာစုႏွစ္ေတြခ်ီၿပီ စစ္ပဲြၾကားမွာေနခဲ့ရတဲ့၊ ခုခ်ိန္ထိလည္းေန ေန ရတဲ့ လူေတြ (ကေလး/လူႀကီး) ရဲ႕ ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းတဲ့ ဘဝကို စိတ္ကူးနဲ႔ေတာင္ ေတြးမၾကည့္ရဲပါဘူး ခင္ဗ်ား။
သူငယ္ခ်င္းက ေျပာတယ္။ မေန႔တေန႔ကပဲ အစိုးရ တပ္ သူတို႔ၿမိဳ႕က နတ္စင္မွာ နတ္ျပၿပီး KIA ကို အျပတ္တြယ္မယ္ဆိုကာ တက္သြားေလရဲ႕ တဲ့..။ ကခ်င္ျပည္နယ္က လူေတြကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေမွ်ာ္ေနၾကသတဲ့..။

ခုခ်ိန္မွာ ေလကိုသာ ေရလိုသံုးၿပီး တျပည္လံုး (တကမၻာလုံးလို႔ လည္း ေျပာလို႔ရတယ္) မွာ လုပ္သမွ် တင့္တယ္ေနတဲ့ ၾကတ္ေျပးက စစ္တပိုင္း အစိုးရကိုေတာ့ ဘာမွ အျပစ္မေျပာလိုဘူး။ အစကတည္းက ေစတနာမွန္လိမ့္မယ္လို႔လည္း မယူဆခဲ့ဘူး။ တခါတေလ ပ်ဥ္ဖိုးနားမလည္ဘဲနဲ႔ (ကန္ေတာ့ ပါရဲ႕) အရူးခ်ီးပန္းေျပာတဲ့ စကားေတြကို ဒီတခါေတာ့ အဟုတ္ေျပာတာေနမွာပဲလို႔ ဟုတ္လိမ့္ႏိုးႏိုးစိတ္နဲ႔ ယံုမိတာေတာ့ရွိတယ္။ ဒါလည္း ေျပာတိုင္းမဟုတ္ခဲ့ရင္ ဒီလူတြ အျမဲတမ္း အေျပာတမ်ိုး၊ အလုပ္တမ်ိဳးနဲ႔ဟာ၊ မင္းကသြားယံုတာ မင္းအျပစ္ပဲ ဆိုၿပီး ကိုယ့္ ကိုယ္ ကိုယ္ပဲ အျပစ္တင္ၿပီး ေျဖသိမ့္လိုက္တယ္။ ေနာက္ဆံုး နားၾကားျပင္း မတရား ကတ္လာရင္ လူမႈကြန္ရက္ စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ အျပစ္တင္ေဝဖန္၊ ဒါမွမဟုတ္.. ယုတ္စြအဆံုး (နားနဲ႔မနာဖဝါး နဲ႔နာပါ ခင္ဗ်ား) ဆဲေရးတိုင္းထြာၿပီး ကိုယ့္ေဒါသကို ေျဖလိုက္တယ္။ ေျဖလို႔ရတယ္။ ဒီ့ထက္မပိုဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာက သူတို႔ကို အစကတည္းက ခ်စ္ခင္ေလးစားယံုၾကည္မႈ မရွိေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ဘာမွ မခံစားရဘူး၊ ခံစားခ်က္ မရွိဘူး၊ ဥပကၡာျပဳ ႏိုင္တယ္။ အဂၤလိပ္လိုဆိုရင္ “To me, they are hopeless already.” ေပါ့ ခင္ဗ်ား။

ဒါေပမယ့္… (ဒီ..’ဒါေပမယ့္’ က ေတာ္ေတာ္အေရးႀကီးတဲ့ ‘ဒါေပမယ့္’ ပါ ခင္ဗ်ား)

ကိုယ္အစကတည္းက ခ်စ္တဲ့၊ ေလးစားတဲ့၊ ယံုၾကည္တဲ့၊ အေမွ်ာ္လင့္ႀကီး ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ရတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ နဲ႔ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ကိုေတာ့ အဲ့ဒီလို ဥပကၡာ မျပဳႏိုင္ဘူး။ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ေဟ့.. ဆိုၿပီး ေပယ်ာလကန္ မထားႏိုင္ဘူး။ ခံစားမႈမရွိႏိုင္၊ ဥပကၡာျပဳႏုိင္တဲ့ အေျခအေန ျဖစ္သြားမွာကို မၾကည့္ရက္၊ မျမင္ရက္၊ မၾကားရက္လို႔ ဒီ အိတ္ဖြင့္ေပးစာ ေရးရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။ ခ်စ္ေနတုန္းပဲ အမုန္းစကား ဆုိခ်င္ပါတယ္၊ ဆိုပါရေစ…ခင္ဗ်ား။

“ေရႊဂံုတိုင္ ေၾကညာစာတမ္း၊ ဒုတိယ ပင္လံု၊ ကိုယ္စြမ္၊ ဉာဏ္စြမ္းရွိသေလာက္ တိုင္းရင္းသား ေဒသေတြမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရေအာင္ ႀကိဳးစားပါ့မယ္ ဆိုတဲ့ ကတိ” စတဲ့.. စတဲ့.. ျပည္သူလူထုကို ကတိေပးခဲ့တဲ့ စကားေတြကိုေတာ့ ခ်စ္ခင္ေလးစားရတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ အေနနဲ႔ မေမ့ေစခ်င္ဘူး ခင္ဗ်ာ့။ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ေနတယ္ (ဒါမွမဟုတ္) လုပ္မယ္လို႔လည္း အခု အခ်ိန္အထိ ယံုၾကည္ေနပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကို စြန္႔ၿပီး ခု ပါတီ မွတ္ပံုျပန္တင္တာ၊ ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္တာကိုလည္း ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ကန္႕ကြက္စရာ မရွိပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္အရ ဒီဆံုျဖတ္ခ်က္က စံႏႈန္းေတြနဲ႔ ၾကည့္ရင္ လက္ခံခ်င္စရာ မရွိေပမယ့္ ပကတိိအေျခအေနအရ အလုပ္သင့္ဆံုး လမ္းဆိုတာ လက္ခံပါတယ္။ ‘Pragmatic thinking’ က လက္ေတြ႕ဘဝမွာ ‘Normative thinking’ ထက္ပိုၿပီး ထိေရာက္တယ္၊ အမွန္တရားေတာ့ ဟုတ္ခ်င္မွ၊ ဟုတ္မယ္၊ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႕ အလုပ္ျဖစ္တယ္၊ ဆိုတာကို ရင္နာနာနဲ႔ လက္ခံထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေနနဲ႔ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႕ အခုသြားမယ္ဆိုၿပီး ေရြးလိုက္တဲ့လမ္းကို ေထာက္ခံပါတယ္။ တိုင္းျပည္အတြက္ အက်ိဳးပိုမ်ားလာေစမယ္လို႔လည္း ယံုၾကည္ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကို အေကာင္အထည္ မေဖာ္ႏိုင္ခဲ့လို႔ အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ က တရားဝင္ ေတာင္းပန္ခဲ့တာကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ တဦးတည္း သေဘာထားအေနနဲ႔၊ ၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အသက္မျပည့္လို႔ မဲမေပးခဲ့ရတဲ့ သူတေယာက္အေနနဲ႔၊ ႏွစ္(၂၀) ေက်ာ္ စစ္အစိုးရရဲ႕ ျပင္းထန္တဲ့ ဖိႏွိပ္မႈ၊ ပရိယာယ္ေ၀၀ုစ္၊ ဉာဏ္မ်ားမႈဒဏ္ကို ၾကံ့ၾကံ့ခံ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ နဲ႔ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ရဲ႕ အေျခအေနကို စာနာနားလည္ေပးႏိုင္တဲ့ သူတေယာက္ေနနဲ႔ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ေတာင္းပန္တာကို လက္ခံပါတယ္၊ ေက်နပ္ပါတယ္။ အျပစ္တင္စရာ မရွိပါ ခင္ဗ်ား။ (တျခား တကယ္ မဲေပးခဲ့တဲ့ မဲဆႏၵရွင္ေတြရဲ႕ သေဘာထားေတာ့ မသိပါ။)
ေနာက္တခု တင္ျပခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာကေတာ့ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႕ ထုတ္ျပန္ ေၾကညာခ်က္ေတြ နဲ႔ လုပ္နည္းလုပ္ဟန္ေတြပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္အရ ထုတ္ျပန္ေၾကညာခ်က္ထုတ္ရံု သက္သက္နဲ႔ေတာ့ ေခါင္းမာတဲ့၊ သူတို႔သြားခ်င္တဲ့လမ္းကို အမ်ားစုရဲ႕ ဆႏၵပါသည္ျဖစ္ေစ၊ မပါသည္ျဖစ္ေစ၊ တရားသည္ျဖစ္ေစ၊ မတရားသည္ျဖစ္ေစ၊ ဒီမိုကေရစီစံႏႈန္းေတြနဲ႔ ကိုက္ညီသည္ျဖစ္ေစ၊ မကိုက္ညီသည္ျဖစ္ေစ၊ သူတို႔ရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြား၊လံုျခံဳမႈကို ဦးစားေပးၿပီး စနစ္တက် ပံုေဖာ္ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့၊ အင္အားႀကီးမာေနၿပီျဖစ္တဲ့ စစ္တပိုင္းအစိုးရရဲ႕ ပကတိ သေဘာထားကို ေျပာင္လဲႏိုင္လိမ့္လို႔ မယူဆမိပါ ခင္ဗ်ား။

ထုတ္ျပန္ေၾကညာခ်က္ေတြရဲ႕ ေနာက္မွာ သင့္ေတာ္တဲ့ အေရးယူမႈေတြ ေဆာင္ရြက္ရမယ္လို႔ ထင္ျမင္မိပါတယ္။ ဥပမာ- ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြ ျခြင္းခ်က္မရွိ အကုန္ လႊတ္ေပးရမယ္လို႔ ေၾကညာခ်က္ထုတ္ျပန္ၿပီး အခ်ိန္ကာလတခုအတြင္းမွာ အစိုးရဘက္က အျပည့္အဝ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈ မရွိရင္ ပိုၿပီးထိေရာက္တဲ့၊ ျပင္းထန္တဲ့ အေရးယူေဆာင္ရြက္မႈ (follow-up action) အေနာက္က လိုက္ဖို႔ လိုတယ္လို႔ ထင္ျမင္မိပါတယ္ ခင္ဗ်ား။ လက္မွတ္ေရးထိုးေတာင္းဆိုမႈ ေနာက္က လိုက္ခဲ့ေပမယ့္ အလုပ္မျဖစ္တာ လက္ရွိ ေထာင္ထဲမွာရွိေနဆဲ ပုဂၢဳိလ္ေတြက သက္ေသပါ။ ပိုမိုထိေရာက္တဲ့၊ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႕ အေျခခံ အၾကမ္းမဖက္ေရး လမ္းစဥ္ကို မထိခိုက္တဲ့၊ လႈပ္ရွားမႈေတြ လုပ္ႏုိင္ပါေသးတယ္ ခင္ဗ်ား။ ဥပမာ – အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ဦးေဆာင္ၿပီး တႏုိင္ငံလံုးအတိုင္းအတာနဲ႔ လူထုအစည္းအေဝးေတြ ေခၚ၊ လူထုဆႏၵေဖာ္ထုတ္ပြဲေတြ လုပ္ၿပီး ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲေရး၊ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားလြတ္ေပးေရး စတဲ့ တိုင္းျပည္မွာ အေရးယူ ေဆာင္ရြက္ဖို႔ အေရးတႀကီးလိုအပ္ေနတဲ့ ျပႆနာေတြကို အလ်င္အျမန္ ေျဖရွင္းေပးဖို႔ အစိုးရကို ေတာင္းဆိုႏုိင္ပါေသးတယ္လို႔ ထင္ျမင္မိပါတယ္ ခင္ဗ်ား။
ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္ကို အားနာ ဝမ္းနည္းစြာနဲ႔ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း တင္ျပရရင္ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ (၂၀) ေက်ာ္အတြင္း အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႕ ထုတ္ျပန္ေၾကညာခ်က္ေတြ၊ ကုလသမဂၢရဲ႕ ဗမာႏိုင္ငံအေပၚ ခ်မွတ္ခဲ့တဲ့ အေရးယူဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြ (resolution statements) ေတြ၊ ကုလသမဂၢ အေထြေထြအတြင္းေရးမႈး အပါအဝင္ ႏိုင္ငံတကာေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ ထိေရာက္တဲ့ အလုပ္မပါဘဲ ဗမာျပည္အတြက္ စိုးရိမ္မိပါတယ္ ဆိုတဲ့ နားဝင္ခ်ိဳတဲ့ စကား သက္သက္ေတြဟာ ယခင္စစ္အစိုးရအေပၚ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ျပလို႔ရႏိုင္ေအာင္ ထိေရာက္မႈမရွိခဲ့ပါ ခင္ဗ်ား။

ယခင္ စစ္အစိုးရရဲ႕ အထိုက္အသင့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲခဲ့မႈေတြ (ဥပမာ – (၁၅) ႏွစ္နီးပါး အခ်ိန္ဆြဲလာတဲ့ အေျခခံ ဥပေဒကို အဆံုးသတ္ ေရးဆြဲျခင္း၊ ေရြးေကာက္ပြဲက်င္းပ ေပးျခင္း၊ နအဖ အစိုးရ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး သိန္းစိန္ မွ အရပ္သားအစိုးရသစ္ သမၼတဦးသိန္းစိန္ထံသို႔ တိုင္းျပည္ အာဏာ လႊဲေျပာင္းျခင္း၊ လြတ္ေတာ္ေခၚယူေပးျခင္း စတာေတြ..)၊ ယခင္စစ္အစိုးရ လက္ထက္တုန္းက ေသနတ္ ခါးၾကားထိုးၿပီး “ေရဗူးေပါက္တာ မလိုခ်င္ဘူး၊ ေရပါတာပဲလိုခ်င္တယ္”၊ “တပ္မေတာ္သာအမိ၊ တပ္မေတာ္သာအဖ” စတဲ့ စကားေတြကို ေျပာၿပီး ျပည္သူကို အမိန္႔ ေပးပံုစံနဲ႔ ဖိႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ၿပီး ယခု အစိုးရသစ္မွာလည္း ပါလာတဲ့ အၿငိမ္းစား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဟာင္းႀကီးေတြ အရင္တုန္းက ေလသံေတာင္မၾကားရဲဘဲ ခုမွ လွ်ာ တယားယား နဲ႔ တြင္တြင္ ေျပာေနတဲ့ “လူ႔အခြင့္အရးေတြ၊ ဒီမိုကေရစီေတြ၊ ျပည္သူလူထု ဆႏၵကို ေလးစားရမယ္၊ အမိန္႔ေပးအုပ္ခ်ဳပ္လို႔မရဘူး” စတဲ့ စကားအလွေတြေျပာင္းေျပာၿပီး အႏွစ္မပါတဲ့ “စစ္မိုကေရစီ (Militarized Democracy)” တရား ေရလဲ ေဟာေနတာေတြ၊ စတဲ့ ေျပာင္လဲမႈလို႔ အေကာင္းျမင္ ေခၚခ်င္ရင္ေခၚလို႔ရတဲ့ အေပၚယံ ေျပာင္လဲမႈေတြဟာ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ အပါအဝင္ အတိုက္အခံ ဒီမိုကေရစီ တက္ၾကြလႈပ္ရွားသူမ်ား (၈၈ မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ား အပါ) ရဲ႕ ႏွစ္ (၂၀) ေက်ာ္ မဆုတ္မနစ္ ေပးဆပ္မႈ၊ ႏိုင္ငံတကာဖိအား စတဲ့ အေၾကာင္းေတြေၾကာင့္လို႔ ေျပာရင္ လက္ခံေပမယ့္ (ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္အရ) ျပည္သူလူထုအင္အား (People Power) ကို ေၾကာက္လို႔ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းက အဓိကက်တယ္လို ထင္ျမင္မိပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

ၾကတ္ေျပးကို ေျပာင္းၿပီး အစိုးရရံုးဆိုက္ရျခင္း ကိုက ယၾတာေၾကာင့္ ဆိုတာထက္ လူထုအံုၾကြမႈျဖစ္ရင္ အစိုးရ ယႏၱယားမပ်က္ေအာင္ ႀကိဳတင္ကာကြယ္သြားတာပါလို႔ ယူဆပါတယ္ ခင္ဗ်ား။ အတိုခ်ဳပ္ေျပာရရင္ ယခုေျပာင္းလဲတိုးတက္မႈေတြဟာ လက္ငင္းအေၾကာင္း (Immediate Cause) ၂၀၀၇ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရး ရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ နဲ႔ ယခင္စစ္အစိုးရေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေရႊရဲ႕ အာဏာရွင္ေတြ ကမၻာ့သမိုင္းအဆက္ဆက္ဆိုးရြားခဲ့တဲ့ ဘဝနိဂံုး သမိုင္းသင္ခန္းစာကို လိမၼာပါးနပ္စြာသင္ယူၿပီး ကြ်မ္းက်င္စြာ (သူ႔အက်ိဳးအတြက္/ျပည္သူ႔အက်ိဳးမပါ) လုပ္ေဆာင္ခဲ့တဲ့ တိုးတက္မႈလို႔ သံုးသပ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

ေနာက္တခု ထပ္မံတင္ျပခ်င္တာက စိတ္ရွည္သည္းခံမႈပါ။ တခ်ိဳ႕ ပုဂၢဳိလ္ေတြေျပာသလို လက္ရွိအစိုးရဲ႕ တိုးတက္ေျပာင္းလဲမႈေတြကို အသိအမွတ္ျပဳၿပီး ခဏေလး စိတ္ရွည္သည္းခံေစာင့္ၾကည့္ေပးဖို႔ ေျပာတဲ့ အယူအဆပါ။ (ဒီအယူအဆဟာ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ရဲ႕ သေဘာထားလို႔ မဆိုလိုပါ၊ အေၾကာင္းအရာ ဆက္စပ္ေနလို႔ တင္ျပရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။) ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ႔ လက္ရွိအစိုးရရဲ႕ ယခင္နဲ႔ မတူတဲ့ လုပ္ရပ္တခ်ိဳ႕၊ အေျပာင္းအလဲတခ်ိဳ႕ကို အသိအမွတ္ျပဳပါတယ္။ ေရွ႕မွာလည္း ဆက္လက္ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ သြားလိမ့္မယ္ ဆိုၿပီး ယံုၾကည္စိတ္ခ်တဲ့စိတ္၊ အေကာင္ျမင္တဲ့စိတ္နဲ႔ ေနႏိုင္ပါတယ္။ ခက္ထန္ၾကမ္းတမ္းမႈေတြရဲ႕ အေဝးမွာရွိေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ လို လူအေနနဲ႔ အစိုးရရဲ႕ တဆင့္ျခင္း ေျပာင္းလဲေနပါတယ္ ဆိုတဲ့ ျဖစ္စဥ္ကို စိတ္ရွည္သည္းခံေစာင့္ၾကည့္ေပးဖို႔ ကိစၥက မခက္ခဲပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းလို စစ္ပြဲၾကားမွာေန ေနရတဲ့၊ စစ္ရဲ႕ အနိ႒ာရံု ေတြကို ေန႔စဥ္ ျမင္ေတြ႕ၿပီး လက္ေတြ႕ ခံစားေနရတဲ့ လူေတြ၊ ေထာင္ထဲမွာ အျပစ္မရွိဘဲ ႏွစ္ရွည္လမ်ား သြားေနရၿပီး ဒုကၡ၊သုကၡ မ်ိဳးစံု ခံစားေနရတဲ့ လူေတြ (သူတို႔ရဲ႕ မိသားစုေတြ အပါအဝင္)၊ လူမႈဒုကၡမ်ိဳးစံုခံစားေနရတဲ့ အေျခခံ ျပည္သူလူထုေတြ စတဲ့ ခက္ထန္ၾကမ္းတမ္းလြန္းတဲ့ ဘဝကို ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ်ရင္ဆိုင္ ေနရတဲ့လူေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လို စိတ္ရွည္သည္းခံေစာင့္ၾကည့္ေပးဖို႔ အမ်ားႀကီးခက္ခဲမယ္လို႔ ထင္မိပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

စိတ္ရွည္သည္းခံမႈနဲ႔ အတူတြဲလ်က္ တင္ျပခ်င္တာကေတာ့ “အေျပာင္းအလဲ” ရဲ႕ တကယ့္ အဓိပၸာယ္ ပါ။ ကၽြန္ေတာ္အပါအဝင္ ဘယ္သူမွ မျငင္းႏိုင္တာက လက္ရွိဗမာျပည္မွာ အေျပာင္းအလဲေတြ ဆက္တိုက္ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ လိုခ်င္တဲ့ (ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုလိုခ်င္တဲ့) အေျပာင္းအလဲက အၿငိမ္းစား စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဟာင္းႀကီးမ်ားရဲ႕ အတြင္း သေဘာထား ေျပာင္းလဲျခင္းပါ။ ဒီေန႔ တိုးတက္တဲ့ ေျခလွမ္းအေနနဲ႔ ကုိမင္းကိုႏုိင္ကို လႊတ္ေပးမယ္၊ မနက္ျဖန္ ကုိမင္းကိုႏုိင္က အစိုးရရဲ႕ မူဝါဒတခုခုကို ေဝဖန္မယ္၊ သဘက္ခါ ကုိမင္းကိုႏုိင္ကို ျပန္ဖမ္းၿပီး ေထာင္ထဲ ႏွစ္ (၂၀) ေလာက္ထည့္ထားမယ္။ အဲ့ဒီလိုဆိုရင္ စစ္မွန္တဲ့ တကယ့္ အေျပာင္းအလဲလို႔ ေျပာလို႔မရပါ။ သူတို႔ဟာ အေျပာင္းအလဲကို ဦးတည္ေနၿပီလို႔ေတာင္ ေျပာမရပါ။ “We are beginning to see the beginning of change” လို႔လည္း (ကၽြန္ေတာ္တဦးတည္း အျမင္အရ) မယူဆႏို္င္ပါ ခင္ဗ်ား။

“အေျပာင္းအလဲ” ရဲ႕ တကယ့္ အဓိပၸာယ္ အစစ္အမွန္က လြတ္လပ္ျခင္း၊ တရားမွ်တျခင္း၊ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္း၊ တန္းတူအခြင့္အေရး ေတြေပၚမွာ အေျခခံတဲ့၊ လူအမ်ားစုရဲ႕ သေဘာထားဆႏၵကို အဓိကထား ဦးစားေပး ဆံုးျဖတ္တဲ့ စနစ္ျဖစ္ေပမယ့္ လူနည္းစုရဲ႕ အျမင္သေဘာထား၊ ရပိုင္ခြင့္ေတြကို ေလးစားအသိအမွတ္ ျပဳတဲ့၊ စည္းကမ္းျပည့္ဝေသာ အပါအဝင္ မည္သည့္ နာမဝိေသသန မွမပါရွိတဲ့ ဒီမိုကေရစီရဲ႕ ျပည့္ဝတဲ့အႏွစ္သာရ (Virtues of Democracy) အေပၚ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဟာင္းႀကီးေတြရဲ႕ သေဘာထားလက္ခံမႈနဲ႔ လက္ခံၿပီးေနာက္ တကယ္ ယံုၾကည္က်င့္ႀကံအားထုတ္သြားမယ္ဆိုတဲ့ ခိုင္မာထက္သန္တဲ့စိတ္၊ ဒီမိုကေရစီ အျမစ္တြယ္ ရွင္သန္ခိုင္မာမွ၊ တနည္းအားျဖင့္ “Democratic Consolidation” ရွိမွ ဒို႔ တိုင္းျပည္ ႀကီးပြာတိုးတက္ၿပီး၊ ႏိုင္ငံတကာမွာ ေအာက္တန္း ေနာက္တန္းေရာက္ေနတဲ့ ဘဝက လြတ္၊ လူရာဝင္လာမယ္လို႔ မုခ် ယံုၾကည္တဲ့စိတ္ စတဲ့ အေျခခံ ပကတိစိတ္ အေျပာင္းအလဲ (Mindset Change) ျဖစ္မွသာ စစ္မွန္တဲ့ ေျပာင္းလဲမႈလို႔ ယူဆႏိုင္မွာပါ ခင္ဗ်ား။

ေနာက္ဆုံး တခု တင္ျပခ်င္တာကေတာ့ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ လုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြအေပၚ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ သေဘာထားပါ ခင္ဗ်ား။ ဗမာျပည္လို ဆင္းရဲမြဲေတမႈက ေရာဂါတခုသဖြယ္ အျမစ္တြယ္ေနတဲ့ တိုင္းျပည္မွာ လူမႈေရးလုပ္ငန္းလုပ္တာဟာ ဝမ္းသာအားရ ႀကိဳဆိုေထာက္ခံရမယ့္ ကိစၥျဖစ္ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ (၂၀) နီးပါး အခက္အခဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးၾကားက စဥ္ဆက္မျပတ္ လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႕ ပါဝင္မႈကို ခ်ီးမြမ္းဝမ္းေျမာက္ သာဓုအႀကီမ္ႀကီမ္ေခၚမိပါတယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေနာက္ဆံုးအႀကီမ္ ေနအိမ္ အက်ယ္ခ်ဳပ္က လြတ္လာၿပီး ေနာက္ပိုင္း လူမႈေရး ကြန္ရက္၊ ပညာေရးကြန္ရက္ေတြ ဖြဲ႕စည္းၿပီး ပညာေရး၊ လူမႈေရး လုပ္ငန္းေတြကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ခဲ့တာဟာ မွတ္တမ္းတင္ေလာက္တဲ့ ေအာင္ျမင္မႈတခုပါ ခင္ဗ်ား။ ခုလည္း တုိင္းရင္းသားမ်ား ပညာေရးရံပံုေငြ အတြက္ အႏုပညာရွင္ေတြနဲ႔ ပူးေပါင္းၿပီး ဂီတပြဲေတြလုပ္မယ္ဆိုတာ သိရေတာ့ ဝမ္းသာၾကည္ႏူးရပါတယ္။ ဒီလိုလုပ္ငန္းေတြရဲ႕ အတြင္းသား (အႏွစ္) ရည္မွန္းခ်က္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ယူဆတဲ့ ဒီမိုကေရစီ အေဆာက္အအံုမွာ မရွိမျဖစ္လိုအပ္တဲ့ လူထုအေျချပဳ လူမႈေရး အဖြဲ႔အစည္းေတြ (Community Based Organizations) ဖြဲ႕စည္းႏုိင္မႈ၊ အဲ့ဒီလို အဖြဲ႔အစည္းေတြမွာ ျပည္သူလူထုပိုမို ပါဝင္လာေစရန္ ေလ့က်င့္ေပးမႈ စတဲ့ ဒီမိုကေရစီ လူမႈပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ ထိုက္တန္တဲ့ အေလ့အက်င့္ေတြကို ျပည္သူလူထု က်င့္ႏိုင္ေအာင္ အမ်ားသိၿပီးျဖစ္တဲ့ အႏုပညာရွင္ေတြ (Celebrities) ရဲ႕ အကူအညီယူၿပီး ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့၊ ေဆာင္ရြက္မယ့္ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြကို အျပည့္အဝ ေထာက္ခံပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

ဒါေပမယ့္ လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြကို ေဇာင္းေပးလုပ္ေနရံုနဲ႔ ဗမာျပည္ရဲ႕ ပင္မ ျပႆနာ ဟာ ေပ်ာက္မသြား၊ ေလ်ာ့ မသြားႏိုင္ပါဘူး ခင္ဗ်ား။ ဆင္းရဲသားေတြကို အတိုးမဲ့ ေငြေခ်းေပးတာ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆင္းရဲသားေတြအပါအဝင္ လူတန္းစားအားလံုး အခြင့္အေရးတန္းတူ ေပးတဲ့ လြတ္လပ္မွ်တတဲ့ စီးပြားေရးစနစ္တခုကို အာမခံခ်က္ ေပးတဲ့ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ တခုကို အျမန္ဆံုး ထူေထာင္ေပးႏိုင္ျခင္းက တိုင္းျပည္အတြက္ ေရရွည္ပိုေကာင္းမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ မိေခ်ာင္းမင္း ေရခင္းျပသလုိ ျဖစ္ရင္ ခြင့္လႊတ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ေရာဂါေဝဒနာသည္တဦး ေရာဂါေၾကာင့္ နာက်င္ ခံစားေနရတာကို အနာေပ်ာက္ေဆး (Pain Killer) သက္သက္ေပးလို႔ ခဏတာပဲ နာက်င္မႈသက္သာေစမွာပါ။ အနာေပ်ာက္ေဆးနဲ႔အတူ ပင္မေရာဂါကို ကုစားႏိုင္တဲ့ ေဆးပါ တြဲေပးမွ ေဝဒနာသည္ အျမန္ဆံုးသက္သာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

နိဂုံးခ်ဳပ္ရရင္ ဆင္းရဲျခင္း၊ စာမတတ္ျခင္၊ အက်င့္ပ်က္ျခင္း စတဲ့ ဗမာျပည္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ေရာဂါရဲ႕ အဆြယ္အပြား ေတြကို ကုပါ။ ပိုၿပီး အဓိကက်တဲ့ ပင္မေရေသာက္ျမစ္ ေရာဂါျဖစ္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးျပႆနာ ကို အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ အေနနဲ႔ ယခုထက္ပိုမို အေလးထား ဦးေဆာင္တိုက္ပြဲဝင္ၿပီး အျမန္ဆံုး ေျဖရွင္းေပးေစလိုပါတယ္ ခင္ဗ်ား။ အထူးသျဖင့္ တိုင္းရင္းသားကိစၥ၊ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသား ကိစၥေတြကို ဒီထက္ပိုၿပီ ေရွ႕ေဆာင္ဦးရြက္ျပဳ တိုက္ပြဲဝင္ေစခ်င္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လို (အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ လို) မ်က္စိႀကီး၊ နားႀကီး၊ ဉာဏ္ ပညာ အေျမာ္အျမင္ႀကီး၊ အက်င့္သီလ ၿပီးျပည့္စံုတဲ့ လူပုဂၢဳိလ္ တေယာက္ (အဖြဲ႕အစည္းတရပ္) အေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အထက္မွာ တင္ျပခဲ့တဲ့ လက္ရွိျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ပကတိေျခအေနေတြ၊ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ သာမန္ျပည္သူလူထုရဲ႕ စိတ္ခံစားမႈေတြကို ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ပိုမိုသိရွိၿပီး မွန္မွန္ကန္ကန္ ေဝဖန္ပိုင္းျခားသံုးသပ္ၿပီး အသင့္ေလ်ာ္ဆံုး လုပ္ငန္းစဥ္ေတြခ်မွတ္၊ ေရွ႕ဆက္လုပ္ဆိုင္ႏုိင္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

ယခု အိတ္ဖြင့္ေပးစာကိုလည္း ေဝဖန္စာလို႔ မယူဆေစလိုပါ ခင္ဗ်ား။ ဆရာႀကီး ေလသံ ပါသြားခဲ့ရင္လည္း မျပည့္တဲ့အိုး ေဘာင္ဘင္ခတ္တာလို႔ သေဘာထားေစလိုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို ေဝဖန္ျပစ္တင္ၿပီး နာမည္ႀကီးခ်င္တဲ့ ႏိုင္ငံေရး သမားလည္းမဟုတ္ပါ ခင္ဗ်ား။ ေရျခားေျမျခားမွာ ဘဝရပ္တည္ေရးအတြက္ ႀကိဳးစားရုန္းကန္ေနတဲ့ သာမန္ လူငယ္တေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို တင္ျပတာသာ ျဖစ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဥကၠဌ ဘဘ ဦးေအာင္ေရႊ၊ ဒုဥကၠဌ ဘဘ ဦးတင္ဦး၊ အေထြေထြ အတြင္းေရးမႈး အေမ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္ ဘဘ ဦးဝင္းတင္ အပါအဝင္ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ အဖြဲ႕ဝင္ လူႀကီး၊လူငယ္ အားလံုး စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္က်န္းမာ၍ တိုင္းျပည္တာဝန္ေတြကို ဆထက္တပိုး ထမ္းေဆာင္နိုင္ပါေစလို႔ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလိုက္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ အတြင္းေရးမႉးေဟာင္း ဘဘ ဦးလြင္ မေန႔ညက ကြယ္လြန္အနိစၥ ေရာက္သြားေၾကာင္း သိရလို႔ မိသားစုနဲ႔ ထပ္တူ၊ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္နဲ႔ ထပ္တူ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲ ရပါေၾကာင္း တပါတည္း ေျပာလိုပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

အစဥ္အျမဲ ေလးစား ခ်စ္ခင္လ်က္

ၿငိမ္းခ်မ္းေအး
၀၇ ၊ ဒီဇင္ဘာ ၊ ၂၀၁၁

To Read @ MoeMaKa Media:
http://moemaka.com/archives/20059

စာနာနားလည္ႏိုင္တဲ့ စိတ္ႏွလံုးပိုင္ရွင္ (သို႔မဟုတ္) ဟံသာဝတီ ဦးဝင္းတင္ | ၿငိမ္းခ်မ္းေအး

ဦးဝင္းတင္ (၁၉၃၀-)

ဓာတ္ပံု – လြတ္လပ္တဲ့အာရွအသံ

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ မႏၱေလး ခရီးစဥ္မွာ ပါသြားတဲ့ ဆရာဦးဝင္းတင္ရဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြကို ခုတက္လာတဲ့ သတင္းေတြမွာ သိပ္မေတြ႕ရဘူး။  ခုေခတ္ မႏၱေလး အေနနဲ႔ေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ ဟိုးအရင္ကေတာ့ ဦးဝင္းတင္ကို မႏၱေလးရဲ႕ ေထာက္ခံမႈ၊ ခ်စ္ခင္မႈက ေတာ္ေတာ္ႀကီးတယ္။ စာေပအသိုင္းအဝန္း၊ စာဖတ္သူ ပရိသတ္ တင္မက လူထုေမာင္ႏွံလို ၿမိဳ႕မိ၊ ၿမိဳဖေတြနဲ႔အတူ မႏၱေလး လူမႈပတ္ဝန္းက်င္မွာ အေရးပါ၊ အရာေရာက္ ဝင္ဆန္႔ၿပီး လူထုခ်စ္ခင္မႈ ရခဲ့တယ္။  ဦးဝင္းတင္ နဲ႔ သူရဲ႕ သတင္းစာ ဟံသာဝတီ အတြက္ မႏၱေလးဟာ ေအာင္ေျမျဖစ္ခဲ့တယ္။

ဦးဝင္းတင္ မႏၱေလးေရာက္သြားပံု၊ ေနာက္ခံ အေၾကာင္းအရာ ကို သူကိုယ္တိုင္ သူ႔ ဘဝဇတ္ေၾကာင္းျပန္ေျပာတဲ့ လြတ္လပ္တဲ့အာရွအသံ “ေခတ္ဝန္ကိုထမ္း၍ ေခတ္လမ္းကို ေလွ်ာက္ျခင္း” အစီအစဥ္မွာ ထည့္ေျပာသြားတာလည္း စိတ္ဝင္စားဖို႕ ေကာင္းတယ္။

စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းၿပီး (၆) ႏွစ္ အၾကာ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီေခတ္ ၁၉၆၈ မွာ ျပန္ၾကားေရးဝန္ႀကီး ဗိုလ္မႈးခ်ဳပ္ ေသာင္းဒန္ (က်ေနာ္ သိသေလာက္ သူက ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ (ေလ) လည္း ျဖစ္တယ္) နဲ႔ သတင္းစာေတြ ဌာနဆိုင္ရာ အစည္းအေဝး မဟုတ္ဘဲ (“Informally” ထမင္းလက္ဆံု စားပြဲ ပံုစံနဲ႔) ေတြ႕ဆံုမႈေလး ျဖစ္ခဲ့တယ္။  အမွန္ေတာ့ ဗိုလ္ေနဝင္းက သတင္းစာဆရာေတြရဲ႕ လက္ရွိ အျမင္ေတြသိရေအာင္ ဗိုလ္ေသာင္းဒန္ကို ေတြ႕ခိုင္းလိုက္တယ္လို႔ ယူဆရတယ္။  အဲဒီအခ်ိန္မွာ သတင္းစာ အမ်ားစုကို ျပည္သူပိုင္သိမ္းၿပီး သြားၿပီ ဆိုေတာ့ သူ႔ေအာက္မွာ အစိုးရဝန္ထမ္းအေနနဲ႔ လုပ္ေနရတဲ့ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ေတြ၊ အယ္ဒီတာေတြကို ဝန္ႀကီးက ေခၚေတြ႕တာလည္း ျဖစ္တယ္။  သတင္းစာ အသီးသီးက အယ္ဒီတာခ်ဳပ္နဲ႔ လက္ေထာက္ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ေတြ တက္ရတယ္။  ေနာက္ ျပန္ၾကားေရးက အတြင္းဝန္၊ ဒါရိုက္တာ စတဲ့ ရာထူးေတြ ယူထားတဲ့ စစ္ဗိုလ္ေတြလည္းပါတယ္။  ေၾကးမံုကို စတင္တည္ေထာင္တဲ့ ေၾကးမံုဦးေသာင္းလည္း ျပန္ၾကားေရးဌာန အၾကံေပးအရာရွိအေနနဲ႔ ပါတယ္။

(စကားခ်ပ္ – ေၾကးမံုဦးေသာင္းရဲ႕ ရာထူးကို ဗိုလ္ေနဝင္းက တိုက္ရိုက္ ဖန္တီးေပးၿပီး ခန္႔လိုက္တာ ျဖစ္တယ္။  လူကိုေထာင္ခ်၊ ၿပီးေတာ့ သူပိုင္ ေၾကးမံု သတင္းစာ ကိုသိမ္း၊ ၿပီးေတာ့မွ ေထာင္က လႊတ္ေတာ့ ဗိုလ္ေနဝင္းက ေခ်ာ့တဲ့ အေနနဲ႔ ရာထူး တခု ဖန္တီးေပးလိုက္တယ္။ အေသးစိတ္ကို ေအာက္မွာ ညႊန္းထားတဲ့ ဦးေသာင္း ရဲ႕ စာအုပ္မ်ားတြင္ ရႈပါ။)

ေၾကးမံုအေနနဲ႔ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ျဖစ္တဲ့ ဆရာ ဇဝန နဲ႔ အတူ လက္ေထာက္ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ (အမႈေဆာင္/တာဝန္ခံ အယ္ဒီတာ) ဦးဝင္းတင္လည္း တက္ရတယ္။  ဒီေတြ႕ဆံုပြဲဟာ အျမဲ မ်က္စိရွင္၊ နားပါးေနတတ္တဲ့ ဗိုလ္ေနဝင္း က သတင္းစာေတြ အေျခအေနနဲ႔ သတင္းစာဆရာေတြရဲ႕ လက္ရွိ အျမင္ကို သိခ်င္လို႔ပဲဆိုတာကို သတင္းရတဲ့ (ဒါမွမဟုတ္ ခန္႕မွန္းႏိုင္တဲ့)၊   ေခတ္အဆက္ဆက္   ႏိုင္ငံေရးၾသဇာ ရွိခဲ့တဲ့၊ ေတာ္လွန္ေရး ေကာင္စီေခတ္ မွာလည္း အေရးပါ အရာေရာက္ေနတဲ့ ဦးသိန္းေဖျမင့္က (ဗိုလ္တေထာင္သတင္းစာ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္အေနနဲ႔) စၿပီး ဝန္ႀကီးကို သတင္းစာေတြ အေျခအေန ေဆြးေႏြးဖို႕ ခြင့္ေတာင္းၿပီး သူကစၿပီး သတင္းစာေလာက အေျခအေနကို မိတ္ဆက္အေနနဲ႔ နည္းနည္းေျပာတယ္။  ၿပီးေတာ့ ဦးဝင္းတင္ ဘက္လွည့္ၿပီး ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ ေၾကးမံုကို အဓိက တာဝန္ခံလုပ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္အေနနဲ႔ သတင္းစာလုပ္ငန္းအေျခအေနကို ဆက္လက္ေဆြးေႏြးဖို႔ ေျပာတယ္။  ဦးဝင္းတင္က ဆရာႀကီးေတြ (ေရႊဥေဒါင္း – လုပ္သားျပည္သူ႔ ေန႕စဥ္၊ ဇဝန – ေၾကးမံု၊ ဦးခင္ေမာင္လတ္ – Working People’s Daily၊ ဦးသိန္းေဖျမင့္ – ဗုိလ္တေထာင္ အစရွိသျဖင့္) ကို ေက်ာ္ၿပီး မေျပာခ်င္ေပမယ့္ သူ႔ကို ေျပာခိုင္းေနေတာ့ မတတ္သာဘဲ လက္ရွိ စစ္တပ္ေခတ္ သတင္းစာေလာကကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေဝဖန္ေျပာဆိုခဲ့တယ္။

သတင္းလုပ္ငန္းေတြမွာ ဝန္ႀကီး၊ ဝန္ကေလး၊ အတြင္းဝန္၊ ဒါရိုက္တာ၊ စစ္တပ္ အစရွိသျဖင့္ အဆင့္ဆင့္ ဝင္ေရာက္ ျခယ္လွယ္ပံု၊ သတင္းပိတ္ဆို႔မႈ စတာေတြကို ေျပာတယ္။  အဲသလို ေျပာေတာ့ သတင္းစာေတြနဲ႔ တကယ္ ဆက္ဆံၿပီး အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ ျပန္ၾကားေရးက စစ္ဗိုလ္ အရာရွိေတြက ခု ဦးဝင္းတင္ေျပာေနတာေတြဟာ စာေပလြတ္လပ္ခြင့္ကို အေျခခံၿပီး ေတာင္းဆိုေနတာဆိုၿပီး ပုဒ္မအႀကီးႀကီး တပ္ၿပီး ျပန္လည္ ေျပာဆိုတဲ့အျပင္ အဲဒီ ကိစၥကိုသူတို႔ ဘယ္လိုကိုင္တြယ္ရမလဲ ဆိုတာပါ တခါတည္း သူ႔တို႔ အထက္အရာရွိျဖစ္တဲ့ ဝန္ႀကီးကို ေမးတယ္။  ဗိုလ္ေသာင္းဒန္လည္း ဘာေျပာလုိ႔ ေျပာရမွန္းမသိျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဆရာ ဦးခင္ေမာင္လတ္က ဝင္ၿပီးေျပာတယ္။  ဦးခင္ေမာင္လတ္နဲ႔ သူ႔ဇနီး ေဒၚခင္ျမ (ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္) က ဗိုလ္ေနဝင္းနဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ေရး ရင္းနီးကၽြမ္းဝင္လို႔ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီေခတ္ သတင္းစာလုပ္ငန္းမွာ ဝင္လုပ္ေပးေနတာ ျဖစ္တယ္။

ဦးခင္ေမာင္လတ္က ပညာတတ္၊ လူႀကီးပီပီ အျမဲတမ္း တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆး ေျပာတတ္ေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ စိတ္ထဲ အခ်ဥ္ ေပါက္ေနတာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ခံစားမႈနဲ႔ ဦးဝင္းတင္ဘက္ကေန ေထာက္ခံၿပီး စစ္ဗိုလ္ေတြကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ျပန္ေျပာတယ္။

“ဟုတ္တယ္..။ ကိုဝင္းတင္ေျပာတာ မွန္တယ္။  အတြင္းဝန္ေတြ၊ ဒါရိုက္တာေတြ၊ စစ္ဗိုလ္ေတြက နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ သတင္းစာေတြကို ဖိႏွိပ္ေနတယ္။  အဲ့သလို လုပ္ရေအာင္ ခင္ဗ်ားတို႔ စစ္ဗိုလ္အရာရွိေတြက ဘာေကာင္ေတြလဲ..။  ဝန္ႀကီးက ခိုင္းလုိ႔သတင္းေတြ ပိတ္ရတယ္. ေျပာတယ္။  ဝန္ႀကီးဆိုတာေကာ ဘာေကာင္လဲ..။  ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီဝင္ရဲ႕ အမိန္႕ေၾကာင့္ပါလို႔. ေျပာတယ္။ အဲ့.. ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီဝင္ ဆိုတာကေကာ ဘာေကာင္လဲ..။  သတင္းစာလုပ္ငန္းကို ဘာသိလဲ…။”

အစရွိသျဖင့္ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီဝင္၊ ဝန္ႀကီး၊ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ သံုးမ်ိဳးစလံုးျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္ေသာင္းဒန္ တေယာက္လံုးကို ေရွ႕မွာ ငုတ္တုတ္ထားၿပီး ျပင္းျပင္းထန္ထန္နဲ႔ ဝင္ေျပာတယ္။

ဗိုလ္ေသာင္းဒန္ကလည္း လူႀကီးေတြအားလံုးေရွ႕မွာဆိုေတာ့ စစ္တပ္ထံုးစံနဲ႔ ရုပ္ပ်က္ေအာင္ ျပန္ေျပာလို႔ မရမွန္းသိေတာ့ (သူကိုယ္တိုင္လည္း လူႀကီးလူေကာင္း အေနနဲ႔ ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး) “ကဲ.. ဒါေတြ ထားလိုက္ပါေတာ့.. ခု မိတ္ျဖစ္ ေဆြျဖစ္ ေတြ႕ၾကတာ၊ ထမင္းပဲ ဆက္စားၾကရေအာင္ပါ..” လုိ႔ ေျပာၿပီး အဲဒီ ေဆြးေႏြးပြဲကို အျမန္ နိဂံုးခ်ုဳပ္လိုက္တယ္။

အဲဒီ အျဖစ္အပ်က္ ၿပီးေတာ့ ဗိုလ္ေနဝင္းက ဦးခင္ေမာင္လတ္နဲ႔ ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ကို သူ႔အိမ္ေတာ္ကို ဖိတ္ၿပီး “ကဲ.. ကိုလတ္ေရ.. ခင္ဗ်ား လည္း ဒီေကာင္ေတြနဲ႔ (သူ႔ေအာက္က စစ္ဗိုလ္တြကို ေျပာတာ) ဆက္ဆံရတာ အဆင္မေျပဘူးၾကားတယ္..။  ကိုလတ္လည္း စိတ္ညစ္ေနမွာပဲ..။  ခုလက္ရွိ အလုပ္ (အစိုးရသတင္းစာရဲ႕ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ရာထူး) ဆက္မလုပ္ရင္ ေကာင္းမယ္။  ႏိုင္ငံျခားမွာ သံအမတ္ႀကီး ရာထူး စီစဥ္ေပးမယ္..” အစရွိသျဖင့္ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းနဲ႔ ေျပာၿပီး အလုပ္က ထုတ္ေတာ့တာပဲ။

ဦးခင္ေမာင္လတ္ ကလည္း “က်ေနာ္  သတင္းစာအလုပ္ကိုပဲ လုပ္ခ်င္တယ္။  ဒါေပမဲ့ မေက်နပ္ရင္ထြက္ေပးမယ္။  က်ေနာ္ဟာ အစကတည္းက ေက်ာင္းဆရာ အလုပ္လုပ္ခဲ့တယ္။  ခုလည္းေက်ာင္းဆရာအလုပ္ပဲ လုပ္မွာေပါ့” လို႔ ေျပာၿပီး အဲဒီအခ်ိန္က စစ္ဗိုလ္တိုင္း မက္ေမာတဲ့ သံအမတ္ရာထူးကို ျငင္းၿပီး ထြက္ခဲ့တယ္။

အဲ့သလို ဦးခင္ေမာင္လတ္ ထြက္ရတာကို ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္း ၾကားေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၿပီး သူလည္းထြက္မယ္ ျဖစ္တယ္။  ေရႊဥေဒါင္းဟာ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ စတက္ၿပီး ေနာက္ႏွစ္ (၁၉၆၃) အစိုးရ သတင္းစာအသစ္ (လုပ္သားျပည္သူ႔ေန႔စဥ္) ထုတ္မယ္ စီစဥ္ကတည္းက သူကိုယ္တိုင္ မႏၱေလးကေန ပင့္ၿပီး ေယာက္လမ္း (ေယာမင္းႀကီးလမ္း) စစ္အရာရွိရိပ္သာ တိုက္ခန္းမွာ ကား၊ ယဥ္ေမာင္း၊ အေဆာင္အေယာင္ အျပည့္အစံုနဲ႔ လိုေလးေသး မရွိေအာင္ထားၿပီး အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ရာထူးယူခိုင္းခဲ့တဲ့ “သတင္းစာဘုရား” ဆိုေတာ့ ဗိုလ္ေနဝင္းက “ဆရာႀကီး ထြက္မယ္မဆံုးျဖစ္ခင္ သူ႔အိမ္ေတာ္မွာလာေနၿပီး ဥပုသ္ သီတင္း သီလေစာင့္ တရား အားထုတ္ လွည့္ပါ” လို႔ဖိတ္တယ္။  အေနအထိုင္၊ အစားအေသာက္ စီစဥ္ေပးၿပီး ဆရာႀကီး တရား အားထုတ္တာကို ဝတ္ႀကီးဝတ္ငယ္ ျပဳစုရင္း ေခ်ာ့တယ္။  ဒါေပမယ့္ ဆရာႀကီးက ဥပုသ္ ထြက္ေတာ့လည္း သူ႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ကို မျပင္ဘဲ အလုပ္ကထြက္ၿပီး မႏၱေလး ျပန္သြားတယ္။

(စကားခ်ပ္ – အေၾကာင္းအရာနဲ႔ သိပ္မဆိုင္ေပမယ့္ ဆရာႀကီးကို ဗိုလ္ေနဝင္းတို႔ ေစာင့္ေရွာက္တာ အေကာင္းလြန္ပံုကို ေျပာရရင္ ဆရာႀကီးကေတာ္ မ်က္စိတိမ္စြဲေတာ့ အရပ္ ေဆးရံု မတက္ေစဘဲ စစ္ေဆးရံု တင္ၿပီး ခြဲလိုက္တာ ေဒၚႀကီးစိုး ခမ်ာ မ်က္စိ တလံုး ကြယ္ပါေလေရာ..။)

ဦးဝင္းတင္ အေၾကာင္း ဆက္ရရင္ အထက္က ေဆြးေႏြးပြဲမွာ စာေပလြတ္လပ္ခြင့္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စေျပာခဲ့တဲ့ သူဆိုေတာ့ သူ႔ကိုလည္း ထိတာေပါ့။  အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ျပည္သူပိုင္ သိမ္းၿပီးျဖစ္တဲ့ ျမန္မာ့အလင္း နဲ႔ ဟံသာဝတီ တခုခုကို မႏၱေလးေျပာင္းၿပီး ထြက္မယ္။  (၁၉၆၇ ကတည္းက မႏၱေလးက လူထုသတင္းစာ လည္း ပိတ္လိုက္ရၿပီ။)  အဲ့မွာ ဦးဝင္းတင္ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ လုပ္ေစ ဆိုၿပီး နယ္ႏွင္ဒဏ္ေပးခံရတယ္။

က်ေနာ္ တေယာက္တည္း အယူအဆရေတာ့ ဦးဝင္းတင္ နယ္ႏွင္ဒဏ္ ေလာက္ပဲ ထိတာဟာ ဗိုလ္ေနဝင္းက ဦးဝင္းတင္အပၚ ဆရာဇဝနနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး ခင္မင္ရင္းစြဲစိတ္ ရွိတာေၾကာင့္လို႔ ထင္တယ္။  ဗိုလ္ေနဝင္းနဲ႔ ဆရာဇဝနက တနယ္တည္းသားေတြ ျဖစ္တဲ့အျပင္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ရင္းႏွီးတယ္။  အဲ့ေတာ့ အျမဲတမ္း သူ႔ရဲ႕ အိမ္ (ေနာင္ အစိုးရအိမ္ေတာ္) ကို ထမင္းစား၊ အရက္ေသာက္ ဖိတ္တယ္။  အဲ့သလို ဖိတ္ရင္ ဆရာဇဝနနဲ႔ တြဲလ်က္ သူနဲ႔အတူတူ ေၾကးမံုမွာ လုပ္ေနတဲ့ ေၾကးမံုဦးေသာင္း၊ ဦးဝင္းတင္ တို႔ကိုပါ ေခၚေလ့ရွိတယ္။

ဆရာဇဝနက ဗိုလ္ေနဝင္းနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ ရင္းႏွီးသလဲဆို အရက္ကေလး တခြက္၊ ႏွစ္ခြက္ဝင္ရင္ စၿပီး ဗိုလ္ေနဝင္းကို စလိုက္၊ ေနာက္လိုက္၊ ေငါ့လိုက္ လုပ္ေတာ့တာပဲ။  ဗိုလ္ေနဝင္းကလည္း “ကိုသိန္း..ကိုသိန္း..” နဲ႔ ဆရာဇဝနကို ေခၚၿပီး ရယ္(ရီ) ရင္း ေမာရင္းနဲ႔ပဲ ဆရာဇဝန ေငါ့ သမွ်ခံတယ္။

သူတို႔ႏွစ္ဦး ရင္းပံုကို သာဓက တခု ျပရရင္…

၁၉၆၃ ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲပ်က္ေတာ့ သခင္စိုး အပါအဝင္ ေတာထဲက ပုဂၢိဳလ္ေတြ ျပန္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ျမိဳ႕ေပၚမွာ ရွိသမွ် လက္ဝဲ အေရာင္ရွိသူေရာ၊ မရွိသူပါ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတဲ့ စာေရးဆရာ၊ သတင္းစာဆရာ၊ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကို စစ္ေထာက္လွမ္းေရးက အကုန္လိုက္ဖမ္းတယ္။ သခင္စိုးႀကီးကို က်ပ္တေထာင္တန္ ညစာစားပြဲနဲ႔ ဂုဏ္ျပဳရမယ္လို႔ ေၾကညာၿပီး ဧည့္ဝတ္ျပဳတဲ့ စာေရးဆရာ၊ သတင္းစာဆရာ၊ အယ္ဒီတာ အေထာက္ေတာ္လွေအာင္ ကအစ သခင္စိုးႀကီး စြန္႔ပစ္ထားခဲ့တဲ့ ျမိဳ႕ေပၚက မယားႀကီးကို ယူမိတဲ့ ေနာက္ အိမ္ေထာင္သစ္ (ကံဆိုးရွာသူ) ေယာက္်ား အဆံုး ရွိရွိသမွ် အဖမ္းခံေနရတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။  အဲ့အခ်ိန္က ဖမ္းခံထိတဲ့ အထဲမွာ ဟာသျဖစ္ရတဲ့ ဇာတ္လမ္း တပုဒ္ဆို ဇိမ္အိမ္မွာ လူငယ္ တေယာက္ သူ႔ကိစၥၿပီး၊ ျပန္မယ္ လုပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဇိမ္မယ္က အပိုေဘာက္ဆူးေတာင္းတယ္။  လူငယ္က သနားတာနဲ႔ အပိုေၾကး (၅) က်ပ္ ေပးလိုက္တယ္။  အဲ့ေတာ့ ဇိမ္မယ္က (၅) က်ပ္ကေတာ့ နည္းပါတယ္၊ ထပ္ပိုေပးပါလို႔ ေျပာေတာ့ လူငယ္က “ဟဲ့ နင္က ငါ့မ်ား စစ္ဗိုလ္မွတ္ေနသလား..။ ငါ့က ရိုးရိုးသာမန္ သမၼာအာဇီဝနဲ႔ စီးပြားလုပ္စားေနတဲ့ လူဟ၊ စစ္ဗိုလ္ေတြလိုေတာ့ မေပးႏိုင္ဘူး” လို႔ ေျပာၿပီး ျပန္ခဲ့တယ္။  ေနာက္တေန႕ မိုးလင္းေတာ့ အဲဒီ လူငယ္ေလး မေတာ္တေရာ္ ေနရာသြားၿပီး စစ္ဗိုလ္ သိကၡာခ်ရပါ့မလားဆိုတဲ့ ပုဒ္မနဲ႔ ဖမ္းခံထိတယ္။

အဲ့သလို မည္းမည္း ျမင္ရာ ဖမ္းေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေၾကးမံုက လက္ဝဲအေရာင္ရွိတဲ့ အယ္ဒီတာ စိန္ခင္ေမာင္ရီ (နာမည္ႀကီး ရုပ္ရွင္ေဝဖန္ေရးဆရာ) နဲ႔ ဦးေသာင္းရဲ႕ အတြင္းေရးမႈးပါ ဖမ္းခံရတယ္။  အဲ့ေတာ့ ေၾကးမံုဦးေသာင္းလည္း ရန္ကုန္ျမိဳ႕ထဲမွာပဲ ပတ္ၿပီး တိမ္းေရွာင္ေနရတယ္။  အဲ့သလိုနဲ႔ ေလး၊ငါးလ ၾကာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဗိုလ္ေနဝင္းက ဆရာဇဝနကို အိမ္ေတာ္မွာ ထမင္းစားဖိတ္တယ္။  (လူထု ဦးလွလည္းပါတယ္။) စားရင္းေသာက္ရင္း၊ ေထြရာေလးပါးေျပာရင္းနဲ႔ ဗိုလ္ေနဝင္းက ဆရာဇဝနကို “ကိုသိန္း ခင္ဗ်ားလူကို သူ႔သတင္းစာျပန္လုပ္ပါေစ၊ သူ႔ကိုဖမ္းဖို႕စာရင္းမွာ မပါဘူး၊ ဖမ္းလည္းမဖမ္းခ်င္ပါဘူး” လို႔ေျပာတယ္။  အဲ့သလိုေျပာၿပီး ခဏေနေတာ့ ဗိုလ္ေနဝင္းကထၿပီး ေနာက္ေဖး၊ ေနာက္ဖီ ထြက္သြားတယ္။ အဲ့အခ်ိန္မွာ ထမင္းစားပြဲမွာ အတူတက္ရတဲ့ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ (ဗိုလ္ေနဝင္းရဲ႕ လူယံု၊ လက္ရင္း) က ဆရာ ဇဝန နဲ႔ လူထုဦးလွကို “က်ေနာ့္ ေယာကၡမႀကီးလည္း ခုဖမ္းခံထိေနတယ္။  ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးကို ေျပာေပးပါဦး” လို႔ ေတာင္ပန္ရွာတယ္။ ဗိုလ္ေနဝင္းျပန္လာေတာ့ ဆရာဇဝနနဲ႔ လူထုဦးလွက “ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ရဲ႕ ေယာကၡမလည္း ဖမ္းခံေနရတယ္။ လႊတ္ေပးပါ” လို႔ ေျပာေပးရတယ္။  အဲ့သလိုေျပာေတာ့ ဗိုလ္ေနဝင္းက အံ့ၾသတႀကီးနဲ႔ “ဟ..ေမာင္ေမာင္ရာ..၊ မင္းနဲ႔ ငါ့ ေန႕တိုင္းေတြ႕ေနတာ၊ ေစာေစာက ဘာလို႔မေျပာသလဲ” လို႔ေမးတယ္။ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္က မေျဖရဲေတာ့ ဘာမွမေျဖဘဲ ငိုင္ေနတယ္။  ဆရာဇဝနကသာ အရက္ကေလးနည္းနည္းဝင္ေနၿပီဆိုေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း “ေၾကာက္လို႔ေပါ့ဗ်ာ” လို႔ ျပန္ေျပာရဲတယ္။

ဆိုလိုခ်င္တာက ဗိုလ္ေနဝင္းက ဆရာဇဝနကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ဦးဝင္းတင္ကို ခင္မင္တယ္။  ဦးဝင္းတင္ကို မႏၱေလးပို႕ၿပီး ေနာက္ပိုင္းလည္း ဗိုလ္ေနဝင္း ေမျမိဳ႕၊ ပုဂံစတဲ့ ေဒသေတြ တိုင္းခန္းလွည့္လည္လို႔ မႏၱေလးဝင္ရင္ ဦးဝင္းတင္ကို အျမဲေခၚေတြ႕ၿပီး စကားေျပာတယ္။  ဦးဝင္းတင္ အစိုးရကိုယ္စားလွယ္အေနနဲ႔ ဥေရာပခရီးစဥ္ထြက္တုန္း လန္ဒန္မွာ ဗိုလ္ေနဝင္း ေဆးကုတာနဲ႔ ၾကံဳေတာ့လည္း ဦးဝင္းတင္ကို ေခၚေတြ႕တယ္။  စကားေျပာရင္လည္း ဗိုလ္ေနဝင္းက ဦးဝင္းတင္ကို အသက္ကြာေပးမဲ့ ေလးေလးစားစား “ခင္ဗ်ား၊ က်ေနာ္” သံုးၿပီး ေျပာေလ့ရွိတယ္။  အဲ့ေတာ့ ဗိုလ္ေနဝင္းရဲ႕ မင္း၊ ငါနဲ႔ ေျပာၿပီး မေအ၊ ႏွမကုန္ေအာင္ ဆဲခံေနၾက သူ႔လက္ေအာက္ က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ၊ တိုင္းမႈးေတြကပါ ဦးဝင္းတင္ကို ရွိန္ကုန္တယ္။  ဦးဝင္းတင္ မႏၱေလးမွာ အထိုက္အေလ်ာက္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ စာေပ၊ သတင္းစာလုပ္ငန္းေတြ ေအာင္ေအာင္ျမင္ လုပ္ႏိုင္ခဲ့တာဟာ ဗိုလ္ေနဝင္း “Blessing” ေၾကာင့္လို႔လည္း ေျပာလို႔ရတယ္။  ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ဦးဝင္းတင္ မႏၱေလးမွာ လုပ္ငန္းေတြ ေအာင္ျမင္၊ လူထုေမတၱာခံယူေနတဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့ လူထုခ်စ္တဲ့ လူေတြကို အျမဲတမ္း မနာလို မုန္းထားေလ့ရွိတဲ့ ဗိုလ္ေနဝင္းရဲ႕ စရိုက္အတိုင္း ဦးဝင္းတင္ကို မ်က္စိစပါးေမႊးစူးလာၿပီး ေနာက္ပိုင္း စေန စာေပဝိုင္းမွာ ဦးသိန္းေဖျမင့္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စာတမ္း တင္တာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ဟံသာဝတီကိုဖ်က္၊ ဦးဝင္းတင္ကိုလည္း အလုပ္က အနားယူခိုင္းခဲ့တယ္။

ဗိုလ္ေနဝင္း ဦးသိန္းေဖျမင့္ကို မ်က္မာန္ေတာ္ရွရတာကလည္း ကေလးကလားႏိုင္တယ္။  ဦးသိန္းေဖျမင့္ဟာ  စစ္တပ္အာဏာသိမ္းၿပီး ေတာ္လွန္ေရး အစိုးရတက္ကတည္းက ဗိုလ္ေနဝင္းကို ေထာက္ခံခဲ့တယ္။  ဗိုလ္ေနဝင္းကလည္း ဦးသိန္းေဖျမင့္ကို ၾကည္ျဖဴတယ္။  ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီရဲ႕ အတိုင္ပင္ခံေကာ္မတီမွာ ဒု-ဥကၠ႒ ခန္႔တယ္။  ဒါေပမယ့္ ေတာ္လွန္ေရးအစိုးရရဲ႕ လုပ္ပံုကိုင္ပံုေတြ၊ ေနာက္ပိုင္း မဆလ ပါတီရဲ႕ အပုပ္နံ႕ေတြကို တျဖည္းျဖည္း မႏွစ္ျမိဳ႕လာေတာ့ ဦးသိန္းေဖျမင့္က သူ ဆံုးခါနီး ႏွစ္ေတြမွာ သူ႔သတင္းစာရဲ႕ “ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာပါရေစ” က႑ကေနတဆင့္ မဆလ ကို ေဝဖန္လာတယ္။  ေနာက္ဆံုး ဦးေနဝင္းရဲ႕ ဝတ္လဲေတာ္ပုဆိုး အသံုးစရိတ္ ႀကီးမားေတာ္မူေနတာကို သေရာ္ၿပီးေရးေတာ့ ရန္ကုန္က စာနယ္ဇင္းေတြမွာ စာေရးခြင့္ပိတ္ခံလိုက္ရတယ္။  အဲ့သလို ရန္ကုန္မွာ အပိတ္ခံရတဲ့ အခ်ိန္မွာလည္း ဦးဝင္းတင္ကေတာ့ သူ႔ဟံသာဝတီမွာ ဦးသိန္းေဖျမင့္ရဲ႕ ေဆာင္းပါးေတြကို ဆက္သံုးတယ္။  ေနာက္ဆံုး ဦးသိန္းေဖျမင့္ ဆံုးေတာ့လည္း အစိုးရက သူ႔အေၾကာင္း မေရးရဆိုၿပီး အမိန္႕ထုတ္တယ္။  ဒါေပမယ့္ ဦးဝင္းတင္ကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ စေနစာေပဝိုင္းမွာ “သိန္းေဖျမင့္ အမွတ္တရ” အေနနဲ႔ သိန္းေဖျမင့္ရဲ႕ “ႏိုင္ငံေရးသမား၊ စာေရးဆရာ၊ သတင္းစာဆရာ” စတဲ့ ဘဝ သံုးခု အေၾကာင္းစာတမ္း (၃) ေစာင္ကို သခင္ေက်ာ္စိန္၊ ခ်င္းတြင္းခ်စ္ေသြး တို႔နဲ႔အတူတင္ၿပီး ဂုဏ္ျပဳတယ္။  အဲ့သလို လုပ္ခဲ့လို႔လည္း လက္ငင္းအေၾကာင္းအေနနဲ႔ ဦးဝင္းတင္ မႏၱေလးကေန ထြက္ေတာမူ နန္းကခြာခဲ့ရတယ္။  တကယ့္အေၾကာင္းကေတာ့ က်ေနာ္ အထက္ကေျပာသလို ဦးဝင္းတင္ မႏၱေလးမွာ ေနခဲ့တဲ့ (၉)ႏွစ္တာ ကာလအတြင္းမွာ လုပ္ခဲ့တဲ့ ေကာင္းမြန္တဲ့လုပ္ရပ္ေတြကိုအေၾကာင္းျပဳၿပီး ေကာင္းတာလုပ္ရင္ မႀကိဳက္တဲ့ အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း ဗိုလ္ေနဝင္း၊ စစ္တပ္နဲ႔ မဆလပါတီက ဦးဝင္းတင္ကို ရန္သူစာရင္းသြင္းလိုက္ၾကေတာ့တာပဲ။

ဦးဝင္းတင္ မႏၱေလးကို စေရာက္တဲ့အခ်ိန္ (၁၉၆၉) ကိုျပန္ဆက္ရရင္. ဟံသာဝတီ မႏၱေလးမွာ စထုတ္ေတာ့ ဗိုလ္ေသာင္းဒန္က သတင္းစာမွာ ႏိုင္ငံေရးအေနနဲ႔ အစိုးရနဲ႔ မတည့္တဲ့၊ စာေပလမ္းစဥ္အေနနဲ႔လည္း အထက္ဗမာျပည္စာေရးဆရာအသင္းကို ဦးေဆာင္ၿပီး “စာေပကို စကားေျပာနဲ႔ေရးမယ္” ဆိုတဲ့ “တယ္” စာေပတိုက္ပြဲ လႈပ္ရွားမႈကို  ျမန္မာစာပါေမာကၡ ဦးေက်ာ္ရင္၊ သမိုင္းပညာရွင္ ေဒါက္တာသန္းထြန္း၊ ေမာင္သာႏိုး စသူတို႔နဲ႔ အတူ ဦးေဆာင္လႈပ္ရွားေနတဲ့ လူထု ဦးလွ၊ လူထု ေဒၚအမာ အစရွိသူေတြရဲ႕ စာေတြ မထည့္ဖို႕မွာတယ္။  အဲ့ေတာ့ ဦးဝင္းတင္က “က်ေနာ္တို႔ မႏၱေလးမွာ အစိုးရ သတင္းစာထုတ္ဖို႕သြားတာက လူထုဦးလွတို႔နဲ႔ ရန္ျဖစ္ဖို႕သြားတာမဟုတ္ဘူး။  လူထုေမာင္ႏွံလို စာေပၾသဇာရွိတဲ့၊ ၿမိဳ႕ခံ ၿမိဳ႕မိ၊ၿမိဳ႕ဖ လည္းျဖစ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ႕ စာေတြကို က်ေနာ္ကေတာ့ ျငင္းစရာအေၾကာင္းမရွိဘူး။  “တယ္” နဲ႔ေရးလည္း စာေကာင္းရင္၊ အက်ိဳးရွိရင္ ထည့္ရမွာပဲ။  အဲ့ေတာ့ က်ေနာ္ အယ္ဒီတာ တေယာက္အေနနဲ႔ တာဝန္ယူၿပီး သူတို႔စာေတြထည့္မယ္။  ဒါေပမယ့္ အစိုးရ သတင္းစာျဖစ္တဲ့အတြက္ အစိုးရရဲ႕ ေပၚလစီနဲ႔ မကိုက္လို႔ မထည့္ႏိုင္တဲ့ တခ်ိဳ႕စာေတြေတာ့ ျခြင္းခ်က္ေပါ့” ဆိုၿပီး ျပန္ေျပာတယ္။ ဗိုလ္ေသာင္းဒန္ကလည္း “unofficially” လြတ္လြတ္လပ္လပ္လုပ္ဖို႕ သေဘာတူလိုက္တယ္။

ဦးဝင္းတင္ ကို လူထု ဦးလွ ႏွင့္ အတူ ဧည့္ခံပြဲ တခု တြင္ ေတြ႕ရပံု

ဓာတ္ပံု – မိုးမခ

တကယ္လည္း မႏၱေလးမွာ ဟံသာဝတီသတင္းစာ စ ထုတ္ေတာ့ စ ထြက္တဲ့ ေန႕မွာကို ဆရာေတာ္ ဦးေသာဘိတ (ေရႊကိုင္းသား)၊ လူထုဦးလွ၊ လူထု ေဒၚအမာ အစရွိတဲ့ ၿမိဳ႕ခံစာေပပညာရွင္ေတြရဲ႕ ေဆာင္းပါးေတြနဲ႔ ဖြင့္ခဲ့တယ္။  ရန္ကုန္က ပုဂၢိဳလ္ေရး ခင္မင္တဲ့ (ေၾကးမံုကတည္းကလည္း သံုးလာတဲ့) ကာတြန္းဆရာႀကီး ဦးေဖသိန္း၊ ဦးဘေထြး စသူေတြရဲ႕ ကာတြန္းေတြမသံုးဘဲ ေဒသအသံထြက္ေစခ်င္လို႔ ေဒသခံ လူသစ္ကာတြန္းဆရာေျမာက္မ်ားစြာ (ကံခၽြန္၊ ဗိုလ္ေမာင္ အစရွိသျဖင့္) ကို ေမြးထုတ္ၿပီး သူ႔သတင္းစာမွာ သံုးတယ္။  ပန္းခ်ီဆရာေတြမွာလည္း ၿမိဳ႕ခံ ဆရာေပၚဦးသက္၊ ဆရာဝင္းေဖ စတဲ့ သူေတြကို သံုးတယ္။  ထက္ျမက္တဲ့ ကေလာင္ရွင္၊ ေဆာင္းပါးရွင္၊ သတင္းေထာက္ (ကံခၽြန္၊ ေက်ာ္မင္းေက်ာ္၊ စိန္ေရႊလိႈင္ အစရွိတဲ့) အေျမာက္အမ်ားကို  ေမြးထုတ္ေပးခဲ့တယ္။  ေဒသရဲ႕ စာေပ၊ လူမႈ၊ ပညာ၊ စီးပြား၊ နယ္ပယ္အသီးသီးမွာ ဦးေဆာင္ေနတဲ့ သူေတြရဲ႕ စာေတြနဲ႔ သူ႔သတင္းစာကို ေဒသခံ ျပည္သူ႔ေတြရဲ႕အသံ၊ ခံစားခ်က္ေတြ ကို ဟစ္ေၾကြးေပးေနတဲ့ ေရွ႕တန္းခံတပ္ျဖစ္ေအာင္ တည္ေဆာက္ခဲ့တယ္။  အဲ့သလို ေဒသအသံ၊ ေဒသရနံ႕ေတြနဲ႔ သင္းထံုေနတဲ့ ေအာင္ျမင္တဲ့ သတင္းစာ တေစာင္ကို ေမြးထုတ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။  ပညာရွင္ေတြရဲ႕ ေဆာင္းပါးေတြ၊ အာေဘာ္ေတြနဲ႔လည္း (သူ႔အရင္လုပ္တဲ့ ေၾကးမံုလို “intellectual works” မ်ားမ်ားသံုးၿပီး) သတင္းစာ အဆင့္အတန္းကို ျမွင့္တင္ခဲ့တယ္။

စာေပ၊ အႏုပညာ အတြက္လည္း (စစ္တပ္စတက္ကတည္းက မရွိေတာ့တဲ့) စာေရးဆရာေတြ၊ သတင္းစာဆရာေတြ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးပြဲ၊ စာတမ္းဖတ္ပြဲေတြ၊ ေဟာေျပာပြဲေတြ သူ႔သတင္းစာတိုက္မွာ ဦးေဆာင္ၿပီးလုပ္တယ္။  ေနာက္ပိုင္း “စေနစာေပဝိုင္း” ဆိုၿပီး နာမည္ႀကီးခဲ့တယ္။  စေနစာေပဝိုင္း မွာ ဦးေသာဘိတ၊ ဦးလွ၊ ေဒၚအမာ၊ ေဒါက္တာသန္းထြန္း၊ ဦးခ်မ္းျမ၊ ဦးတင့္လြင္၊ ျမန္မာစာ ပါေမာကၡ ေဒၚသန္းေဆြ၊ ဒါးတန္းဦးသန္႔ အစရွိတဲ့ ပညာရွင္ေတြရဲ႕ စာေပ၊ အႏုပညာ၊ ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈစတဲ့ နယ္ပယ္အသီးသီးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ စာတမ္းေတြ အပတ္စဥ္ ဖတ္ေစတယ္။  သူကိုယ္တိုင္လည္း စာတမ္းေတြ တင္၊ ေဟာေျပာတယ္။  သူ႔လက္ေအာက္က သတင္းေထာက္ေတြ အရည္အေသြး တက္ေစဖို႔ သတင္းေထာက္ အလုပ္ရံုေဆြးေႏြးပြဲေတြ၊ ေလ့လာေရးခရီးေတြ လုပ္ေပးတယ္။  ကိုယ္တိုင္လည္း နယ္ေတြဆင္း လူထုနဲ႔ အနီးကပ္ေန၊ နယ္သတင္းေထာက္ေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးပြဲ၊ ေဟာေျပာပြဲေတြလုပ္တယ္။

သူရဲ႕သတင္းေထာက္ေတြ ကေလာင္စြမ္း ဘယ္ေလာက္ ထက္သလဲဆို သူတာဝန္က ရပ္စဲခံရၿပီး ဗမာျပည္အႏွံ႔ ခရီးလွည့္လည္ေနစဥ္ “ေယာေခ်ာင္” က ရြာေလး တရြာကို ေရာက္ေတာ့ ရြာဦးေက်ာင္း ဆရာေတာ္ကို “ဟံသာဝတီ သတင္းစာ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္” ပါလို႔ မိတ္ဆက္ေတာ့ ဆရာေတာ္က (ဟံသာဝတီ ဆိုတဲ့ အသံၾကားတာနဲ႔) ဝမ္းသားအားရ စကားေတြေျပာ၊ ေမးခြန္းေတြ ေမးေတာ့တာပဲ။ “ဒကာႀကီးက ဟံသာဝတီက ဆိုေတာ့ ‘ေက်ာ္မင္းေက်ာ္’ နဲ႔ ဘယ္သူကႀကီးလဲ” လို႔ ဘြင္းဘြင္းႀကီးေမးေရာ။  အဲ့ေတာ့ ပါလာတဲ့ နယ္ခံသတင္းေထာက္ တေယာက္က “အရွင္ဘုရား.. အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ဆိုတာ သတင္းစာတိုက္ မွာေတာ့ အႀကီးဆံုး ဘုရား” လို႔ ျပန္ေလွ်ာက္ရတယ္။  အဲ့ေတာ့ ဆရာေတာ္က “ဘုန္းႀကီးက ‘ေက်ာ္မင္းေက်ာ္’ ေတာ့ ေလးစာတယ္၊ ျပည္သူ႔ဘက္က ရပ္ၿပီး အျမဲတမ္း ေရးေပးတဲ့အတြက္ ၾကည္ညိဳတယ္၊ က်န္တဲ့ သူေတြေတာ့ အေရးႀကီးတယ္ မထင္ေပါင္” လို႔ ျပန္မိန္႔တယ္။  ဦးဝင္းတင္က သူေျမေတာင္ေျမွာက္ေပးခဲ့တဲ့ သတင္းေထာက္ေတြ၊ ခၽြန္ျမတဲ့ ကေလာင္ရွင္ ေတြ ျပည္သူ႔ေမတၱာ သူ႔ထက္ပိုခံယူႏိုင္တာကို မုဒိတာပြားႏိုင္ခဲ့တယ္။

ႏိုင္ငံေရးေဝဖန္မႈအေနနဲ႔ အစိုးရသတင္းစာျဖစ္တဲ့အတြက္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္မလုပ္ႏိုင္ေပမယ့္ အစိုးရသတင္းစာအခ်င္းခ်င္း ယွဥ္ရင္ ေခါင္း တလံုး ျမင့္ရပ္တည္ခဲ့ၿပီး သူမ်ားထက္ ဟံသာဝတီက မတရားမႈေတြကို ေဖာ္ထုတ္တယ္။  ေဝဖန္တယ္။  အျမဲတမ္း လူထုဘက္က မာမာထန္ထန္ ရပ္တည္ေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။

အထက္မွာ ေျပာခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြအားလံုးထက္ ရင္ကို ထိေစတဲ့ ဦးဝင္းတင္ရဲ႕ ဟံသာဝတီ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ဘဝ မႏၱေလးမွာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြက စာေပ၊ သတင္းစာ၊ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ မပတ္သက္တဲ့ သူ႔ရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္မႈပိုင္းဆိုင္ရာ စြမ္းရည္၊ သေဘာထား၊ ခံယူခ်က္ေတြျဖစ္တယ္။  သူ႔လက္ေအာက္မွာ အုပ္ခ်ဳပ္ေနရတဲ့ သတင္းစာလုပ္ငန္းရဲ႕ အေျခခံဝန္ထမ္း လူေလးငါးေျခာက္ဆယ္ ေလာက္နဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ မိသားစု ဘဝေတြ သာယာဝေျပာေရးအတြက္ ဦးဝင္းတင္ လုပ္ေပးခဲ့တာေတြဟာ မႏၱေလးမွာ ေျပာစမွတ္တြင္က်န္ခဲ့တယ္။

သူ႔အတြက္ ကား ထားဖို႕ ေပးထားတဲ့ေနရာမွာ အေဆာင္ေလးေဆာက္ၿပီး ဝန္ထမ္းသက္သာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးဖြင့္ေစတယ္။  ဝန္ထမ္းေတြအတြက္ အထူးသက္သာတဲ့ႏႈန္းနဲ႔ ဟင္း၊ ထမင္းေၾကာ္ စတာေတြပါတြဲၿပီး ေရာင္းေစတယ္။  ဝန္ထမ္းေတြရဲ႕ သားသမီးေတြကိုလည္း ဆိုင္မွာေခၚၿပီး အလုပ္ေပးတယ္။  ကေလးေတြ ဆိုင္မွာပဲ စားပြဲထိုး၊ ပန္းကန္ေဆး ဘဝနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္မသြားေစဘဲ နည္းနည္း အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် သူတို႔ကို စာစီ၊စာရိုက္၊ ပံုႏွိပ္စက္ပညာေတြ သင္ေပးေစတယ္။  ၿပီးေတာ့ သူ႔ရဲ႕ သတင္းစာတိုက္မွာ အစိုးရဝန္ထမ္းအေနနဲ႔ ျပန္ခန္႕ေပးတယ္။  ဆိုင္ကရတဲ့ အျမတ္အားလံုးကို ဝန္ထမ္းေတြရဲ႕ မီးဖိုေခ်ာင္စရိတ္အတြက္ ခြဲေပးတယ္။  ကေလးေတြ ေက်ာင္းပညာဆက္လက္ သင္ႏိုင္ေအာင္ ေထာက္ပံ့တယ္။  ဝန္ထမ္းေတြအတြက္ အခမဲ့ ေဆးခန္းေလး ဖြင့္ေပးတယ္။  ဝန္ထမ္းေတြ သူတို႔ေနတဲ့ရပ္ကြက္ထဲမွာ လူရာဝင္လာေအာင္၊ လူေလးစားလာမႈ၊ ေခါင္းေဆာင္မႈရေအာင္ ဝန္ထမ္း တအိမ္ေထာင္စု အေနနဲ႔ ဝန္ထမ္းမဟုတ္တဲ့ အိမ္နီးခ်င္း ရပ္ကြက္ထဲက မိသားစု ေလးစု စာႏႈန္း သူ႔ရဲ႕ (သတင္းစာတိုက္ရဲ႕) အခမဲ့ ေဆးခန္းမွာ လာကုခြင့္ေပးတယ္။

သူရဲ႕ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္အခန္းဟာ အေဆာင္အေယာင္မရွိ၊ တံခါးေတာင္မရွိဘူး။  သူ႔လက္ေအာက္က ဝန္ထမ္း ႀကီးငယ္မေရြးဝင္ၿပီး သူနဲ႔ စကားေျပာဆို၊ ေဆြးေႏြး၊ တင္ျပႏိုင္တယ္။  သူကိုယ္တိုင္လည္း ကိန္းခန္း တႀကီးမေနဘဲ စာစီသမားေတြလုပ္တဲ့ အခန္းထဲက စားပြဲမွာ သြားထိုင္ၿပီး အလုပ္ လုပ္ေလ့ရွိတယ္။  အေျခခံဝန္ထမ္းေတြနဲ႔ နီးနီးကပ္ကပ္ အျမဲေနထိုင္ၿပီး သူတို႔ရဲ႕ လႈမႈဘဝ သာေရး၊နာေရး ကိစၥအဝဝကို သူမွာရွိတဲ့ ရာထူး၊ အာဏာ၊ ေငြေၾကး ရွိသမွ်ေလးနဲ႔ တာဝန္ယူေပးတယ္။

အဲ့သလို မႏၱေလးမွာ လုပ္ခဲ့တဲ့ သူရဲ႕ ခ်ီးမြမ္းဖြယ္ နာမည္ေက်ာ္ ျဖစ္ရပ္ေတြကို လြတ္လပ္တဲ့ အာရွအသံ၊ အစီအစဥ္ တင္ဆက္သူက ဦးဝင္းတင္ကိုေမးရင္းနဲ႔ ျဖတ္ၿပီးေတာ့ “ဆရာ ဒီလိုေတြလုပ္ဖို႔ ဘယ္လို အေတြးအေခၚ၊ အၾကံဉာဏ္ေတြ ရခဲ့လဲ” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ဦးဝင္းတင္ျပန္ေျဖပံုက ပိုၿပီး မွတ္သားနာယူဖို႕ေကာင္းတယ္။  ဦးဝင္းတင္က

“ဒါေတြကို လုပ္ခဲ့တာ အေတြးအေခၚ၊ အၾကံဉာဏ္ေၾကာင့္မဟုတ္ဘူးဗ်ာ့..။  ခံစားခ်က္ေၾကာင့္ဗ်ာ့..။  လက္ေတြ႕ျမင္ေတြ႕ေနရတဲ့ လူေတြရဲ႕ ဒုကၡေတြကို ရင္ထဲ၊ ႏွလံုးထဲ၊ စိတ္ထဲကေန ခံစာရင္ဒီလိုပဲ လုပ္ရမယ္”

လို႔ ျပန္ေျဖတယ္။  ဦးဝင္းတင္က တဆက္တည္း ခုလက္ရွိ ဗမာျပည္မွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ျပည္သူလူထုရဲ႕ ဒုကၡ၊ သုကၡေတြကို စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြအေနနဲ႔ တကယ္ စိတ္ထဲ၊ အသည္းထဲက ခံစားနားလည္မေပးတာ၊ လူထုသက္သာေခ်ာင္ခ်ိ၊ ဘဝ သာယာလာေရး အတြက္ လုပ္မေပးႏိုင္တဲ့ သူတို႔ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ေတြကို အံ့ၾသရတယ္လို႔ ဆက္ေျပာတယ္။

ဦးဝင္းတင္ရဲ႕ လက္ေအာက္က  ဝန္ထမ္းေတြကို အုပ္ခ်ဳပ္ပံုစနစ္ နဲ႔ သူရဲ႕ ခံစားခ်က္၊ ခံယူခ်က္၊ သေဘာထား၊ လုပ္ရပ္ေတြကို အရင္ကလည္း (ဆရာတင္မိုး အစရွိတဲ့ သူမ်ားေတြေရးတဲ့) စာအုပ္ေတြမွာ ဖတ္ဖူး၊ ေနာက္ သူကိုယ္တိုင္လည္း ေရဒီယိုမွာ ေျပာတာေတြနားေထာင္ရေတာ့ သူအုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရတဲ့ လူေလး ေလးငါးေျခာက္ဆယ္ကေနၿပီးေတာ့ ရပ္ကြက္၊ ၿမိဳ႕နယ္၊ တိုင္း၊ ႏိုင္ငံဆိုၿပီး ခ်ဲ႕ေတြးၾကည့္မိတယ္။  လူအနည္းအမ်ားကြာေပမဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ရတဲ့၊ တာဝန္ယူရတဲ့ သေဘာတရားက အတူတူပဲ ျဖစ္တယ္။  ဦးဝင္းတင္ သူ႔ဝန္ထမ္းေတြကို လုပ္ေပးခဲ့တဲ့ စားဝတ္ေနေရးေခ်ာင္လည္ေရး၊ ကေလးေတြပညာသင္ႏိုင္ေရး၊ ဘဝမွာ ပညာ တခုခုနဲ႔ အမွီအခိုကင္းကင္း ရပ္တည္ႏိုင္ေရး၊ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈ စတဲ့ လူမႈဘဝသာယာဝေျပာမႈလုပ္ငန္းေတြဟာ တိုင္းျပည္နဲ႔ခ်ီ ေျပာရင္လည္း အဓိကလိုအပ္တဲ့၊ ဦးစားေပးလုပ္ရမယ့္ တိုင္းသူျပည္သားေတြအတြက္ စီးပြားေရး၊ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး ျပည့္စံုေအာင္လုပ္ေပးရတဲ့ လုပ္ငန္းေတြပဲ ျဖစ္တယ္။  လုပ္နည္းလုပ္ဟန္နဲ႔ သေဘာတရားကအတူတူပဲ။  တကယ္လုပ္ေပးႏိုင္/ခ်င္ဖို႕က အာဏာ၊ အခြင့္အေရး၊ တာဝန္၊ ဝတၱရား ရွိတဲ့ သူေတြရဲ႕ ခံယူခ်က္၊ စိတ္ခံစားမႈ၊ တကယ္လုပ္ေပးခ်င္တဲ့ ဆႏၵကသာ စကားေျပာတယ္။

ခုလက္ရွိ ျပည္သူ႔အစိုးရပါ ဆိုၿပီးတက္လာတဲ့ အစိုးရသစ္အေနနဲ႔ ဆရာဦးဝင္းတင္လို ေအာက္ေျခကလူေတြရဲ႕ အသံကိုနားေထာင္၊ စာနာနားလည္၊ ခံစားၿပီးေတာ့ သူတို႔အတြက္ ေကာင္းရာမြန္ရာကို မျဖစ္မေန ေဆာင္ရြက္ရမယ္ဆိုတဲ့ အသိ၊ ခံယူခ်က္၊ ခံစားခ်က္ရွိဖို႕လိုတယ္။  အဲ့ဒါက ပိုၿပီး အေရးႀကီးတယ္။  တကယ္လက္ေတြ႕ တိုင္းျပည္ကို သာယာဝေျပာတိုးတက္ေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္တဲ့ အသိဉာဏ္ ပညာ၊ အေတြးအေခၚ မရွိရင္ေတာင္ အဲ့ဒါေတြကို ရွိတဲ့၊ သိတဲ့ အသိပညာရွင္၊ အတတ္ပညာရွင္ေတြက ဝိုင္းဝန္းပံ့ပိုးေပးလို႔ရတယ္။  အစိုးရေကာင္း တရပ္မွာရွိရမယ့္ ျပည္သူ႔အသံ၊ ခံစားခ်က္ကို နားေထာင္ခ်င္တဲ့စိတ္၊ စာနာနားလည္ႏိုင္တဲ့ ျပည့္ဝတဲ့ ႏွလံုးသားေတြမရွိရင္ တိုင္းျပည္တိုးတက္ေအာင္ ဘာမွဆက္ၿပီးေတာ့ လုပ္လို႔ရမွာ မဟုတ္ဘူး။  အဲ့သလို ခံစားနားလည္တဲ့ စိတ္ႏွလံုးမရွိဘဲ ဇြတ္လုပ္လည္း တိုင္းျပည္က ဆင္းရဲတြင္းက ထြက္လာႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။  ဆိုေတာ့ကာ အစိုးရသစ္ရဲ႕ သမၼတ က အစ၊ ေက်းရြာ၊ ရပ္ကြက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႈး အဆံုး အထိ အေျခခံ လူတန္းစား အမ်ားစုရဲ႕ ဆႏၵ၊ သေဘာထား၊ သူတို႔ခံစားေနရတဲ့ လူမႈဘဝဒုကၡေတြကို ခံစားနားလည္ႏိုင္တဲ့ စိတ္ႏွလံုးပိုင္ရွင္ေတြျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေစခ်င္တယ္။  တိုင္းျပည္အနာဂတ္အတြက္ လွပတဲ့ အသီးအပြင့္ေတြ ေဝဆာႏိုင္ေအာင္ ေကာင္းမြန္တဲ့ အက်င့္ေတြ ခုကစၿပီး ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေစခ်င္တယ္။

နိဂံုးခ်ဳပ္အေနနဲ႔ေတာ့ ဆရာဦးဝင္းတင္ရဲ႕ သူ႔ဘဝဇာတ္ေၾကာင္းေျပာထားတဲ့ ေရဒီယိုအစီအစဥ္ေတြကို စာအုပ္အေနနဲ႔ ျပည္တြင္းမွာ ထုတ္ေစခ်င္တယ္။  အနည္းဆံုး “Audio Autobiography” အေနနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ ထုတ္ေစခ်င္တယ္။  ဒီမိုကေရစီ အစိုးရသစ္လို႔ အျမဲေအာ္ေအာ္ ေနေတာ့ ျပည္တြင္းမွာ ထုတ္ေဝခြင့္ရမယ္လို႔လည္း ေမွ်ာ္လင့္တယ္။

ဆရာဦးဝင္းတင္ သက္ရွည္၊ က်န္းမာၿပီး တိုင္းျပည္အက်ိဳး ဆထက္တပိုး ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ပါေစ။

ၿငိမ္းခ်မ္းေအး

၀၄၊ မတ္လ၊ ၂၀၁၂

(မိုးမခ မီဒီယာ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာတြင္ မူရင္း ေဖာ္ျပခဲ့သည္။)

၁) http://moemaka.com/?p=21380 (အပိုင္း – ၁)

၂) http://moemaka.com/?p=21402 (အပိုင္း – ၂)

ရည္ညႊန္း ။ ။

“ေခတ္ဝန္ကိုထမ္း၍ ေခတ္လမ္းကို ေလွ်ာက္ျခင္း” ေရဒီယိုအစီအစဥ္၊ လြတ္လပ္တဲ့အာရွအသံ။

ေၾကးမံု ဦးေသာင္း (ေအာင္ဗလ) ေရး “ဗိုလ္ေနဝင္း ဇာတ္လမ္းရႈပ္သမွ်” ႏွင့္ “ဘီလူးတို႔ရြာ”။