စာနာနားလည္ႏိုင္တဲ့ စိတ္ႏွလံုးပိုင္ရွင္ (သို႔မဟုတ္) ဟံသာဝတီ ဦးဝင္းတင္ | ၿငိမ္းခ်မ္းေအး

Image

ဦးဝင္းတင္ (၁၉၃၀-)

ဓာတ္ပံု – လြတ္လပ္တဲ့အာရွအသံ

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ မႏၱေလး ခရီးစဥ္မွာ ပါသြားတဲ့ ဆရာဦးဝင္းတင္ရဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြကို ခုတက္လာတဲ့ သတင္းေတြမွာ သိပ္မေတြ႕ရဘူး။  ခုေခတ္ မႏၱေလး အေနနဲ႔ေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ ဟိုးအရင္ကေတာ့ ဦးဝင္းတင္ကို မႏၱေလးရဲ႕ ေထာက္ခံမႈ၊ ခ်စ္ခင္မႈက ေတာ္ေတာ္ႀကီးတယ္။ စာေပအသိုင္းအဝန္း၊ စာဖတ္သူ ပရိသတ္ တင္မက လူထုေမာင္ႏွံလို ၿမိဳ႕မိ၊ ၿမိဳဖေတြနဲ႔အတူ မႏၱေလး လူမႈပတ္ဝန္းက်င္မွာ အေရးပါ၊ အရာေရာက္ ဝင္ဆန္႔ၿပီး လူထုခ်စ္ခင္မႈ ရခဲ့တယ္။  ဦးဝင္းတင္ နဲ႔ သူရဲ႕ သတင္းစာ ဟံသာဝတီ အတြက္ မႏၱေလးဟာ ေအာင္ေျမျဖစ္ခဲ့တယ္။

ဦးဝင္းတင္ မႏၱေလးေရာက္သြားပံု၊ ေနာက္ခံ အေၾကာင္းအရာ ကို သူကိုယ္တိုင္ သူ႔ ဘဝဇတ္ေၾကာင္းျပန္ေျပာတဲ့ လြတ္လပ္တဲ့အာရွအသံ “ေခတ္ဝန္ကိုထမ္း၍ ေခတ္လမ္းကို ေလွ်ာက္ျခင္း” အစီအစဥ္မွာ ထည့္ေျပာသြားတာလည္း စိတ္ဝင္စားဖို႕ ေကာင္းတယ္။

စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းၿပီး (၆) ႏွစ္ အၾကာ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီေခတ္ ၁၉၆၈ မွာ ျပန္ၾကားေရးဝန္ႀကီး ဗိုလ္မႈးခ်ဳပ္ ေသာင္းဒန္ (က်ေနာ္ သိသေလာက္ သူက ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ (ေလ) လည္း ျဖစ္တယ္) နဲ႔ သတင္းစာေတြ ဌာနဆိုင္ရာ အစည္းအေဝး မဟုတ္ဘဲ (“Informally” ထမင္းလက္ဆံု စားပြဲ ပံုစံနဲ႔) ေတြ႕ဆံုမႈေလး ျဖစ္ခဲ့တယ္။  အမွန္ေတာ့ ဗိုလ္ေနဝင္းက သတင္းစာဆရာေတြရဲ႕ လက္ရွိ အျမင္ေတြသိရေအာင္ ဗိုလ္ေသာင္းဒန္ကို ေတြ႕ခိုင္းလိုက္တယ္လို႔ ယူဆရတယ္။  အဲဒီအခ်ိန္မွာ သတင္းစာ အမ်ားစုကို ျပည္သူပိုင္သိမ္းၿပီး သြားၿပီ ဆိုေတာ့ သူ႔ေအာက္မွာ အစိုးရဝန္ထမ္းအေနနဲ႔ လုပ္ေနရတဲ့ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ေတြ၊ အယ္ဒီတာေတြကို ဝန္ႀကီးက ေခၚေတြ႕တာလည္း ျဖစ္တယ္။  သတင္းစာ အသီးသီးက အယ္ဒီတာခ်ဳပ္နဲ႔ လက္ေထာက္ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ေတြ တက္ရတယ္။  ေနာက္ ျပန္ၾကားေရးက အတြင္းဝန္၊ ဒါရိုက္တာ စတဲ့ ရာထူးေတြ ယူထားတဲ့ စစ္ဗိုလ္ေတြလည္းပါတယ္။  ေၾကးမံုကို စတင္တည္ေထာင္တဲ့ ေၾကးမံုဦးေသာင္းလည္း ျပန္ၾကားေရးဌာန အၾကံေပးအရာရွိအေနနဲ႔ ပါတယ္။

(စကားခ်ပ္ – ေၾကးမံုဦးေသာင္းရဲ႕ ရာထူးကို ဗိုလ္ေနဝင္းက တိုက္ရိုက္ ဖန္တီးေပးၿပီး ခန္႔လိုက္တာ ျဖစ္တယ္။  လူကိုေထာင္ခ်၊ ၿပီးေတာ့ သူပိုင္ ေၾကးမံု သတင္းစာ ကိုသိမ္း၊ ၿပီးေတာ့မွ ေထာင္က လႊတ္ေတာ့ ဗိုလ္ေနဝင္းက ေခ်ာ့တဲ့ အေနနဲ႔ ရာထူး တခု ဖန္တီးေပးလိုက္တယ္။ အေသးစိတ္ကို ေအာက္မွာ ညႊန္းထားတဲ့ ဦးေသာင္း ရဲ႕ စာအုပ္မ်ားတြင္ ရႈပါ။)

ေၾကးမံုအေနနဲ႔ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ျဖစ္တဲ့ ဆရာ ဇဝန နဲ႔ အတူ လက္ေထာက္ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ (အမႈေဆာင္/တာဝန္ခံ အယ္ဒီတာ) ဦးဝင္းတင္လည္း တက္ရတယ္။  ဒီေတြ႕ဆံုပြဲဟာ အျမဲ မ်က္စိရွင္၊ နားပါးေနတတ္တဲ့ ဗိုလ္ေနဝင္း က သတင္းစာေတြ အေျခအေနနဲ႔ သတင္းစာဆရာေတြရဲ႕ လက္ရွိ အျမင္ကို သိခ်င္လို႔ပဲဆိုတာကို သတင္းရတဲ့ (ဒါမွမဟုတ္ ခန္႕မွန္းႏိုင္တဲ့)၊   ေခတ္အဆက္ဆက္   ႏိုင္ငံေရးၾသဇာ ရွိခဲ့တဲ့၊ ေတာ္လွန္ေရး ေကာင္စီေခတ္ မွာလည္း အေရးပါ အရာေရာက္ေနတဲ့ ဦးသိန္းေဖျမင့္က (ဗိုလ္တေထာင္သတင္းစာ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္အေနနဲ႔) စၿပီး ဝန္ႀကီးကို သတင္းစာေတြ အေျခအေန ေဆြးေႏြးဖို႕ ခြင့္ေတာင္းၿပီး သူကစၿပီး သတင္းစာေလာက အေျခအေနကို မိတ္ဆက္အေနနဲ႔ နည္းနည္းေျပာတယ္။  ၿပီးေတာ့ ဦးဝင္းတင္ ဘက္လွည့္ၿပီး ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ ေၾကးမံုကို အဓိက တာဝန္ခံလုပ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္အေနနဲ႔ သတင္းစာလုပ္ငန္းအေျခအေနကို ဆက္လက္ေဆြးေႏြးဖို႔ ေျပာတယ္။  ဦးဝင္းတင္က ဆရာႀကီးေတြ (ေရႊဥေဒါင္း – လုပ္သားျပည္သူ႔ ေန႕စဥ္၊ ဇဝန – ေၾကးမံု၊ ဦးခင္ေမာင္လတ္ – Working People’s Daily၊ ဦးသိန္းေဖျမင့္ – ဗုိလ္တေထာင္ အစရွိသျဖင့္) ကို ေက်ာ္ၿပီး မေျပာခ်င္ေပမယ့္ သူ႔ကို ေျပာခိုင္းေနေတာ့ မတတ္သာဘဲ လက္ရွိ စစ္တပ္ေခတ္ သတင္းစာေလာကကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေဝဖန္ေျပာဆိုခဲ့တယ္။

သတင္းလုပ္ငန္းေတြမွာ ဝန္ႀကီး၊ ဝန္ကေလး၊ အတြင္းဝန္၊ ဒါရိုက္တာ၊ စစ္တပ္ အစရွိသျဖင့္ အဆင့္ဆင့္ ဝင္ေရာက္ ျခယ္လွယ္ပံု၊ သတင္းပိတ္ဆို႔မႈ စတာေတြကို ေျပာတယ္။  အဲသလို ေျပာေတာ့ သတင္းစာေတြနဲ႔ တကယ္ ဆက္ဆံၿပီး အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ ျပန္ၾကားေရးက စစ္ဗိုလ္ အရာရွိေတြက ခု ဦးဝင္းတင္ေျပာေနတာေတြဟာ စာေပလြတ္လပ္ခြင့္ကို အေျခခံၿပီး ေတာင္းဆိုေနတာဆိုၿပီး ပုဒ္မအႀကီးႀကီး တပ္ၿပီး ျပန္လည္ ေျပာဆိုတဲ့အျပင္ အဲဒီ ကိစၥကိုသူတို႔ ဘယ္လိုကိုင္တြယ္ရမလဲ ဆိုတာပါ တခါတည္း သူ႔တို႔ အထက္အရာရွိျဖစ္တဲ့ ဝန္ႀကီးကို ေမးတယ္။  ဗိုလ္ေသာင္းဒန္လည္း ဘာေျပာလုိ႔ ေျပာရမွန္းမသိျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဆရာ ဦးခင္ေမာင္လတ္က ဝင္ၿပီးေျပာတယ္။  ဦးခင္ေမာင္လတ္နဲ႔ သူ႔ဇနီး ေဒၚခင္ျမ (ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္) က ဗိုလ္ေနဝင္းနဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ေရး ရင္းနီးကၽြမ္းဝင္လို႔ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီေခတ္ သတင္းစာလုပ္ငန္းမွာ ဝင္လုပ္ေပးေနတာ ျဖစ္တယ္။

ဦးခင္ေမာင္လတ္က ပညာတတ္၊ လူႀကီးပီပီ အျမဲတမ္း တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆး ေျပာတတ္ေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ စိတ္ထဲ အခ်ဥ္ ေပါက္ေနတာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ခံစားမႈနဲ႔ ဦးဝင္းတင္ဘက္ကေန ေထာက္ခံၿပီး စစ္ဗိုလ္ေတြကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ျပန္ေျပာတယ္။

“ဟုတ္တယ္..။ ကိုဝင္းတင္ေျပာတာ မွန္တယ္။  အတြင္းဝန္ေတြ၊ ဒါရိုက္တာေတြ၊ စစ္ဗိုလ္ေတြက နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ သတင္းစာေတြကို ဖိႏွိပ္ေနတယ္။  အဲ့သလို လုပ္ရေအာင္ ခင္ဗ်ားတို႔ စစ္ဗိုလ္အရာရွိေတြက ဘာေကာင္ေတြလဲ..။  ဝန္ႀကီးက ခိုင္းလုိ႔သတင္းေတြ ပိတ္ရတယ္. ေျပာတယ္။  ဝန္ႀကီးဆိုတာေကာ ဘာေကာင္လဲ..။  ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီဝင္ရဲ႕ အမိန္႕ေၾကာင့္ပါလို႔. ေျပာတယ္။ အဲ့.. ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီဝင္ ဆိုတာကေကာ ဘာေကာင္လဲ..။  သတင္းစာလုပ္ငန္းကို ဘာသိလဲ…။”

အစရွိသျဖင့္ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီဝင္၊ ဝန္ႀကီး၊ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ သံုးမ်ိဳးစလံုးျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္ေသာင္းဒန္ တေယာက္လံုးကို ေရွ႕မွာ ငုတ္တုတ္ထားၿပီး ျပင္းျပင္းထန္ထန္နဲ႔ ဝင္ေျပာတယ္။

ဗိုလ္ေသာင္းဒန္ကလည္း လူႀကီးေတြအားလံုးေရွ႕မွာဆိုေတာ့ စစ္တပ္ထံုးစံနဲ႔ ရုပ္ပ်က္ေအာင္ ျပန္ေျပာလို႔ မရမွန္းသိေတာ့ (သူကိုယ္တိုင္လည္း လူႀကီးလူေကာင္း အေနနဲ႔ ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး) “ကဲ.. ဒါေတြ ထားလိုက္ပါေတာ့.. ခု မိတ္ျဖစ္ ေဆြျဖစ္ ေတြ႕ၾကတာ၊ ထမင္းပဲ ဆက္စားၾကရေအာင္ပါ..” လုိ႔ ေျပာၿပီး အဲဒီ ေဆြးေႏြးပြဲကို အျမန္ နိဂံုးခ်ုဳပ္လိုက္တယ္။

အဲဒီ အျဖစ္အပ်က္ ၿပီးေတာ့ ဗိုလ္ေနဝင္းက ဦးခင္ေမာင္လတ္နဲ႔ ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ကို သူ႔အိမ္ေတာ္ကို ဖိတ္ၿပီး “ကဲ.. ကိုလတ္ေရ.. ခင္ဗ်ား လည္း ဒီေကာင္ေတြနဲ႔ (သူ႔ေအာက္က စစ္ဗိုလ္တြကို ေျပာတာ) ဆက္ဆံရတာ အဆင္မေျပဘူးၾကားတယ္..။  ကိုလတ္လည္း စိတ္ညစ္ေနမွာပဲ..။  ခုလက္ရွိ အလုပ္ (အစိုးရသတင္းစာရဲ႕ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ရာထူး) ဆက္မလုပ္ရင္ ေကာင္းမယ္။  ႏိုင္ငံျခားမွာ သံအမတ္ႀကီး ရာထူး စီစဥ္ေပးမယ္..” အစရွိသျဖင့္ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းနဲ႔ ေျပာၿပီး အလုပ္က ထုတ္ေတာ့တာပဲ။

ဦးခင္ေမာင္လတ္ ကလည္း “က်ေနာ္  သတင္းစာအလုပ္ကိုပဲ လုပ္ခ်င္တယ္။  ဒါေပမဲ့ မေက်နပ္ရင္ထြက္ေပးမယ္။  က်ေနာ္ဟာ အစကတည္းက ေက်ာင္းဆရာ အလုပ္လုပ္ခဲ့တယ္။  ခုလည္းေက်ာင္းဆရာအလုပ္ပဲ လုပ္မွာေပါ့” လို႔ ေျပာၿပီး အဲဒီအခ်ိန္က စစ္ဗိုလ္တိုင္း မက္ေမာတဲ့ သံအမတ္ရာထူးကို ျငင္းၿပီး ထြက္ခဲ့တယ္။

အဲ့သလို ဦးခင္ေမာင္လတ္ ထြက္ရတာကို ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္း ၾကားေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၿပီး သူလည္းထြက္မယ္ ျဖစ္တယ္။  ေရႊဥေဒါင္းဟာ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ စတက္ၿပီး ေနာက္ႏွစ္ (၁၉၆၃) အစိုးရ သတင္းစာအသစ္ (လုပ္သားျပည္သူ႔ေန႔စဥ္) ထုတ္မယ္ စီစဥ္ကတည္းက သူကိုယ္တိုင္ မႏၱေလးကေန ပင့္ၿပီး ေယာက္လမ္း (ေယာမင္းႀကီးလမ္း) စစ္အရာရွိရိပ္သာ တိုက္ခန္းမွာ ကား၊ ယဥ္ေမာင္း၊ အေဆာင္အေယာင္ အျပည့္အစံုနဲ႔ လိုေလးေသး မရွိေအာင္ထားၿပီး အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ရာထူးယူခိုင္းခဲ့တဲ့ “သတင္းစာဘုရား” ဆိုေတာ့ ဗိုလ္ေနဝင္းက “ဆရာႀကီး ထြက္မယ္မဆံုးျဖစ္ခင္ သူ႔အိမ္ေတာ္မွာလာေနၿပီး ဥပုသ္ သီတင္း သီလေစာင့္ တရား အားထုတ္ လွည့္ပါ” လို႔ဖိတ္တယ္။  အေနအထိုင္၊ အစားအေသာက္ စီစဥ္ေပးၿပီး ဆရာႀကီး တရား အားထုတ္တာကို ဝတ္ႀကီးဝတ္ငယ္ ျပဳစုရင္း ေခ်ာ့တယ္။  ဒါေပမယ့္ ဆရာႀကီးက ဥပုသ္ ထြက္ေတာ့လည္း သူ႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ကို မျပင္ဘဲ အလုပ္ကထြက္ၿပီး မႏၱေလး ျပန္သြားတယ္။

(စကားခ်ပ္ – အေၾကာင္းအရာနဲ႔ သိပ္မဆိုင္ေပမယ့္ ဆရာႀကီးကို ဗိုလ္ေနဝင္းတို႔ ေစာင့္ေရွာက္တာ အေကာင္းလြန္ပံုကို ေျပာရရင္ ဆရာႀကီးကေတာ္ မ်က္စိတိမ္စြဲေတာ့ အရပ္ ေဆးရံု မတက္ေစဘဲ စစ္ေဆးရံု တင္ၿပီး ခြဲလိုက္တာ ေဒၚႀကီးစိုး ခမ်ာ မ်က္စိ တလံုး ကြယ္ပါေလေရာ..။)

ဦးဝင္းတင္ အေၾကာင္း ဆက္ရရင္ အထက္က ေဆြးေႏြးပြဲမွာ စာေပလြတ္လပ္ခြင့္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စေျပာခဲ့တဲ့ သူဆိုေတာ့ သူ႔ကိုလည္း ထိတာေပါ့။  အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ျပည္သူပိုင္ သိမ္းၿပီးျဖစ္တဲ့ ျမန္မာ့အလင္း နဲ႔ ဟံသာဝတီ တခုခုကို မႏၱေလးေျပာင္းၿပီး ထြက္မယ္။  (၁၉၆၇ ကတည္းက မႏၱေလးက လူထုသတင္းစာ လည္း ပိတ္လိုက္ရၿပီ။)  အဲ့မွာ ဦးဝင္းတင္ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ လုပ္ေစ ဆိုၿပီး နယ္ႏွင္ဒဏ္ေပးခံရတယ္။

က်ေနာ္ တေယာက္တည္း အယူအဆရေတာ့ ဦးဝင္းတင္ နယ္ႏွင္ဒဏ္ ေလာက္ပဲ ထိတာဟာ ဗိုလ္ေနဝင္းက ဦးဝင္းတင္အပၚ ဆရာဇဝနနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး ခင္မင္ရင္းစြဲစိတ္ ရွိတာေၾကာင့္လို႔ ထင္တယ္။  ဗိုလ္ေနဝင္းနဲ႔ ဆရာဇဝနက တနယ္တည္းသားေတြ ျဖစ္တဲ့အျပင္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ရင္းႏွီးတယ္။  အဲ့ေတာ့ အျမဲတမ္း သူ႔ရဲ႕ အိမ္ (ေနာင္ အစိုးရအိမ္ေတာ္) ကို ထမင္းစား၊ အရက္ေသာက္ ဖိတ္တယ္။  အဲ့သလို ဖိတ္ရင္ ဆရာဇဝနနဲ႔ တြဲလ်က္ သူနဲ႔အတူတူ ေၾကးမံုမွာ လုပ္ေနတဲ့ ေၾကးမံုဦးေသာင္း၊ ဦးဝင္းတင္ တို႔ကိုပါ ေခၚေလ့ရွိတယ္။

ဆရာဇဝနက ဗိုလ္ေနဝင္းနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ ရင္းႏွီးသလဲဆို အရက္ကေလး တခြက္၊ ႏွစ္ခြက္ဝင္ရင္ စၿပီး ဗိုလ္ေနဝင္းကို စလိုက္၊ ေနာက္လိုက္၊ ေငါ့လိုက္ လုပ္ေတာ့တာပဲ။  ဗိုလ္ေနဝင္းကလည္း “ကိုသိန္း..ကိုသိန္း..” နဲ႔ ဆရာဇဝနကို ေခၚၿပီး ရယ္(ရီ) ရင္း ေမာရင္းနဲ႔ပဲ ဆရာဇဝန ေငါ့ သမွ်ခံတယ္။

သူတို႔ႏွစ္ဦး ရင္းပံုကို သာဓက တခု ျပရရင္…

၁၉၆၃ ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲပ်က္ေတာ့ သခင္စိုး အပါအဝင္ ေတာထဲက ပုဂၢိဳလ္ေတြ ျပန္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ျမိဳ႕ေပၚမွာ ရွိသမွ် လက္ဝဲ အေရာင္ရွိသူေရာ၊ မရွိသူပါ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတဲ့ စာေရးဆရာ၊ သတင္းစာဆရာ၊ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကို စစ္ေထာက္လွမ္းေရးက အကုန္လိုက္ဖမ္းတယ္။ သခင္စိုးႀကီးကို က်ပ္တေထာင္တန္ ညစာစားပြဲနဲ႔ ဂုဏ္ျပဳရမယ္လို႔ ေၾကညာၿပီး ဧည့္ဝတ္ျပဳတဲ့ စာေရးဆရာ၊ သတင္းစာဆရာ၊ အယ္ဒီတာ အေထာက္ေတာ္လွေအာင္ ကအစ သခင္စိုးႀကီး စြန္႔ပစ္ထားခဲ့တဲ့ ျမိဳ႕ေပၚက မယားႀကီးကို ယူမိတဲ့ ေနာက္ အိမ္ေထာင္သစ္ (ကံဆိုးရွာသူ) ေယာက္်ား အဆံုး ရွိရွိသမွ် အဖမ္းခံေနရတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။  အဲ့အခ်ိန္က ဖမ္းခံထိတဲ့ အထဲမွာ ဟာသျဖစ္ရတဲ့ ဇာတ္လမ္း တပုဒ္ဆို ဇိမ္အိမ္မွာ လူငယ္ တေယာက္ သူ႔ကိစၥၿပီး၊ ျပန္မယ္ လုပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဇိမ္မယ္က အပိုေဘာက္ဆူးေတာင္းတယ္။  လူငယ္က သနားတာနဲ႔ အပိုေၾကး (၅) က်ပ္ ေပးလိုက္တယ္။  အဲ့ေတာ့ ဇိမ္မယ္က (၅) က်ပ္ကေတာ့ နည္းပါတယ္၊ ထပ္ပိုေပးပါလို႔ ေျပာေတာ့ လူငယ္က “ဟဲ့ နင္က ငါ့မ်ား စစ္ဗိုလ္မွတ္ေနသလား..။ ငါ့က ရိုးရိုးသာမန္ သမၼာအာဇီဝနဲ႔ စီးပြားလုပ္စားေနတဲ့ လူဟ၊ စစ္ဗိုလ္ေတြလိုေတာ့ မေပးႏိုင္ဘူး” လို႔ ေျပာၿပီး ျပန္ခဲ့တယ္။  ေနာက္တေန႕ မိုးလင္းေတာ့ အဲဒီ လူငယ္ေလး မေတာ္တေရာ္ ေနရာသြားၿပီး စစ္ဗိုလ္ သိကၡာခ်ရပါ့မလားဆိုတဲ့ ပုဒ္မနဲ႔ ဖမ္းခံထိတယ္။

အဲ့သလို မည္းမည္း ျမင္ရာ ဖမ္းေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေၾကးမံုက လက္ဝဲအေရာင္ရွိတဲ့ အယ္ဒီတာ စိန္ခင္ေမာင္ရီ (နာမည္ႀကီး ရုပ္ရွင္ေဝဖန္ေရးဆရာ) နဲ႔ ဦးေသာင္းရဲ႕ အတြင္းေရးမႈးပါ ဖမ္းခံရတယ္။  အဲ့ေတာ့ ေၾကးမံုဦးေသာင္းလည္း ရန္ကုန္ျမိဳ႕ထဲမွာပဲ ပတ္ၿပီး တိမ္းေရွာင္ေနရတယ္။  အဲ့သလိုနဲ႔ ေလး၊ငါးလ ၾကာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဗိုလ္ေနဝင္းက ဆရာဇဝနကို အိမ္ေတာ္မွာ ထမင္းစားဖိတ္တယ္။  (လူထု ဦးလွလည္းပါတယ္။) စားရင္းေသာက္ရင္း၊ ေထြရာေလးပါးေျပာရင္းနဲ႔ ဗိုလ္ေနဝင္းက ဆရာဇဝနကို “ကိုသိန္း ခင္ဗ်ားလူကို သူ႔သတင္းစာျပန္လုပ္ပါေစ၊ သူ႔ကိုဖမ္းဖို႕စာရင္းမွာ မပါဘူး၊ ဖမ္းလည္းမဖမ္းခ်င္ပါဘူး” လို႔ေျပာတယ္။  အဲ့သလိုေျပာၿပီး ခဏေနေတာ့ ဗိုလ္ေနဝင္းကထၿပီး ေနာက္ေဖး၊ ေနာက္ဖီ ထြက္သြားတယ္။ အဲ့အခ်ိန္မွာ ထမင္းစားပြဲမွာ အတူတက္ရတဲ့ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ (ဗိုလ္ေနဝင္းရဲ႕ လူယံု၊ လက္ရင္း) က ဆရာ ဇဝန နဲ႔ လူထုဦးလွကို “က်ေနာ့္ ေယာကၡမႀကီးလည္း ခုဖမ္းခံထိေနတယ္။  ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးကို ေျပာေပးပါဦး” လို႔ ေတာင္ပန္ရွာတယ္။ ဗိုလ္ေနဝင္းျပန္လာေတာ့ ဆရာဇဝနနဲ႔ လူထုဦးလွက “ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ရဲ႕ ေယာကၡမလည္း ဖမ္းခံေနရတယ္။ လႊတ္ေပးပါ” လို႔ ေျပာေပးရတယ္။  အဲ့သလိုေျပာေတာ့ ဗိုလ္ေနဝင္းက အံ့ၾသတႀကီးနဲ႔ “ဟ..ေမာင္ေမာင္ရာ..၊ မင္းနဲ႔ ငါ့ ေန႕တိုင္းေတြ႕ေနတာ၊ ေစာေစာက ဘာလို႔မေျပာသလဲ” လို႔ေမးတယ္။ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္က မေျဖရဲေတာ့ ဘာမွမေျဖဘဲ ငိုင္ေနတယ္။  ဆရာဇဝနကသာ အရက္ကေလးနည္းနည္းဝင္ေနၿပီဆိုေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း “ေၾကာက္လို႔ေပါ့ဗ်ာ” လို႔ ျပန္ေျပာရဲတယ္။

ဆိုလိုခ်င္တာက ဗိုလ္ေနဝင္းက ဆရာဇဝနကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ဦးဝင္းတင္ကို ခင္မင္တယ္။  ဦးဝင္းတင္ကို မႏၱေလးပို႕ၿပီး ေနာက္ပိုင္းလည္း ဗိုလ္ေနဝင္း ေမျမိဳ႕၊ ပုဂံစတဲ့ ေဒသေတြ တိုင္းခန္းလွည့္လည္လို႔ မႏၱေလးဝင္ရင္ ဦးဝင္းတင္ကို အျမဲေခၚေတြ႕ၿပီး စကားေျပာတယ္။  ဦးဝင္းတင္ အစိုးရကိုယ္စားလွယ္အေနနဲ႔ ဥေရာပခရီးစဥ္ထြက္တုန္း လန္ဒန္မွာ ဗိုလ္ေနဝင္း ေဆးကုတာနဲ႔ ၾကံဳေတာ့လည္း ဦးဝင္းတင္ကို ေခၚေတြ႕တယ္။  စကားေျပာရင္လည္း ဗိုလ္ေနဝင္းက ဦးဝင္းတင္ကို အသက္ကြာေပးမဲ့ ေလးေလးစားစား “ခင္ဗ်ား၊ က်ေနာ္” သံုးၿပီး ေျပာေလ့ရွိတယ္။  အဲ့ေတာ့ ဗိုလ္ေနဝင္းရဲ႕ မင္း၊ ငါနဲ႔ ေျပာၿပီး မေအ၊ ႏွမကုန္ေအာင္ ဆဲခံေနၾက သူ႔လက္ေအာက္ က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ၊ တိုင္းမႈးေတြကပါ ဦးဝင္းတင္ကို ရွိန္ကုန္တယ္။  ဦးဝင္းတင္ မႏၱေလးမွာ အထိုက္အေလ်ာက္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ စာေပ၊ သတင္းစာလုပ္ငန္းေတြ ေအာင္ေအာင္ျမင္ လုပ္ႏိုင္ခဲ့တာဟာ ဗိုလ္ေနဝင္း “Blessing” ေၾကာင့္လို႔လည္း ေျပာလို႔ရတယ္။  ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ဦးဝင္းတင္ မႏၱေလးမွာ လုပ္ငန္းေတြ ေအာင္ျမင္၊ လူထုေမတၱာခံယူေနတဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့ လူထုခ်စ္တဲ့ လူေတြကို အျမဲတမ္း မနာလို မုန္းထားေလ့ရွိတဲ့ ဗိုလ္ေနဝင္းရဲ႕ စရိုက္အတိုင္း ဦးဝင္းတင္ကို မ်က္စိစပါးေမႊးစူးလာၿပီး ေနာက္ပိုင္း စေန စာေပဝိုင္းမွာ ဦးသိန္းေဖျမင့္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စာတမ္း တင္တာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ဟံသာဝတီကိုဖ်က္၊ ဦးဝင္းတင္ကိုလည္း အလုပ္က အနားယူခိုင္းခဲ့တယ္။

ဗိုလ္ေနဝင္း ဦးသိန္းေဖျမင့္ကို မ်က္မာန္ေတာ္ရွရတာကလည္း ကေလးကလားႏိုင္တယ္။  ဦးသိန္းေဖျမင့္ဟာ  စစ္တပ္အာဏာသိမ္းၿပီး ေတာ္လွန္ေရး အစိုးရတက္ကတည္းက ဗိုလ္ေနဝင္းကို ေထာက္ခံခဲ့တယ္။  ဗိုလ္ေနဝင္းကလည္း ဦးသိန္းေဖျမင့္ကို ၾကည္ျဖဴတယ္။  ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီရဲ႕ အတိုင္ပင္ခံေကာ္မတီမွာ ဒု-ဥကၠ႒ ခန္႔တယ္။  ဒါေပမယ့္ ေတာ္လွန္ေရးအစိုးရရဲ႕ လုပ္ပံုကိုင္ပံုေတြ၊ ေနာက္ပိုင္း မဆလ ပါတီရဲ႕ အပုပ္နံ႕ေတြကို တျဖည္းျဖည္း မႏွစ္ျမိဳ႕လာေတာ့ ဦးသိန္းေဖျမင့္က သူ ဆံုးခါနီး ႏွစ္ေတြမွာ သူ႔သတင္းစာရဲ႕ “ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာပါရေစ” က႑ကေနတဆင့္ မဆလ ကို ေဝဖန္လာတယ္။  ေနာက္ဆံုး ဦးေနဝင္းရဲ႕ ဝတ္လဲေတာ္ပုဆိုး အသံုးစရိတ္ ႀကီးမားေတာ္မူေနတာကို သေရာ္ၿပီးေရးေတာ့ ရန္ကုန္က စာနယ္ဇင္းေတြမွာ စာေရးခြင့္ပိတ္ခံလိုက္ရတယ္။  အဲ့သလို ရန္ကုန္မွာ အပိတ္ခံရတဲ့ အခ်ိန္မွာလည္း ဦးဝင္းတင္ကေတာ့ သူ႔ဟံသာဝတီမွာ ဦးသိန္းေဖျမင့္ရဲ႕ ေဆာင္းပါးေတြကို ဆက္သံုးတယ္။  ေနာက္ဆံုး ဦးသိန္းေဖျမင့္ ဆံုးေတာ့လည္း အစိုးရက သူ႔အေၾကာင္း မေရးရဆိုၿပီး အမိန္႕ထုတ္တယ္။  ဒါေပမယ့္ ဦးဝင္းတင္ကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ စေနစာေပဝိုင္းမွာ “သိန္းေဖျမင့္ အမွတ္တရ” အေနနဲ႔ သိန္းေဖျမင့္ရဲ႕ “ႏိုင္ငံေရးသမား၊ စာေရးဆရာ၊ သတင္းစာဆရာ” စတဲ့ ဘဝ သံုးခု အေၾကာင္းစာတမ္း (၃) ေစာင္ကို သခင္ေက်ာ္စိန္၊ ခ်င္းတြင္းခ်စ္ေသြး တို႔နဲ႔အတူတင္ၿပီး ဂုဏ္ျပဳတယ္။  အဲ့သလို လုပ္ခဲ့လို႔လည္း လက္ငင္းအေၾကာင္းအေနနဲ႔ ဦးဝင္းတင္ မႏၱေလးကေန ထြက္ေတာမူ နန္းကခြာခဲ့ရတယ္။  တကယ့္အေၾကာင္းကေတာ့ က်ေနာ္ အထက္ကေျပာသလို ဦးဝင္းတင္ မႏၱေလးမွာ ေနခဲ့တဲ့ (၉)ႏွစ္တာ ကာလအတြင္းမွာ လုပ္ခဲ့တဲ့ ေကာင္းမြန္တဲ့လုပ္ရပ္ေတြကိုအေၾကာင္းျပဳၿပီး ေကာင္းတာလုပ္ရင္ မႀကိဳက္တဲ့ အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း ဗိုလ္ေနဝင္း၊ စစ္တပ္နဲ႔ မဆလပါတီက ဦးဝင္းတင္ကို ရန္သူစာရင္းသြင္းလိုက္ၾကေတာ့တာပဲ။

ဦးဝင္းတင္ မႏၱေလးကို စေရာက္တဲ့အခ်ိန္ (၁၉၆၉) ကိုျပန္ဆက္ရရင္. ဟံသာဝတီ မႏၱေလးမွာ စထုတ္ေတာ့ ဗိုလ္ေသာင္းဒန္က သတင္းစာမွာ ႏိုင္ငံေရးအေနနဲ႔ အစိုးရနဲ႔ မတည့္တဲ့၊ စာေပလမ္းစဥ္အေနနဲ႔လည္း အထက္ဗမာျပည္စာေရးဆရာအသင္းကို ဦးေဆာင္ၿပီး “စာေပကို စကားေျပာနဲ႔ေရးမယ္” ဆိုတဲ့ “တယ္” စာေပတိုက္ပြဲ လႈပ္ရွားမႈကို  ျမန္မာစာပါေမာကၡ ဦးေက်ာ္ရင္၊ သမိုင္းပညာရွင္ ေဒါက္တာသန္းထြန္း၊ ေမာင္သာႏိုး စသူတို႔နဲ႔ အတူ ဦးေဆာင္လႈပ္ရွားေနတဲ့ လူထု ဦးလွ၊ လူထု ေဒၚအမာ အစရွိသူေတြရဲ႕ စာေတြ မထည့္ဖို႕မွာတယ္။  အဲ့ေတာ့ ဦးဝင္းတင္က “က်ေနာ္တို႔ မႏၱေလးမွာ အစိုးရ သတင္းစာထုတ္ဖို႕သြားတာက လူထုဦးလွတို႔နဲ႔ ရန္ျဖစ္ဖို႕သြားတာမဟုတ္ဘူး။  လူထုေမာင္ႏွံလို စာေပၾသဇာရွိတဲ့၊ ၿမိဳ႕ခံ ၿမိဳ႕မိ၊ၿမိဳ႕ဖ လည္းျဖစ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ႕ စာေတြကို က်ေနာ္ကေတာ့ ျငင္းစရာအေၾကာင္းမရွိဘူး။  “တယ္” နဲ႔ေရးလည္း စာေကာင္းရင္၊ အက်ိဳးရွိရင္ ထည့္ရမွာပဲ။  အဲ့ေတာ့ က်ေနာ္ အယ္ဒီတာ တေယာက္အေနနဲ႔ တာဝန္ယူၿပီး သူတို႔စာေတြထည့္မယ္။  ဒါေပမယ့္ အစိုးရ သတင္းစာျဖစ္တဲ့အတြက္ အစိုးရရဲ႕ ေပၚလစီနဲ႔ မကိုက္လို႔ မထည့္ႏိုင္တဲ့ တခ်ိဳ႕စာေတြေတာ့ ျခြင္းခ်က္ေပါ့” ဆိုၿပီး ျပန္ေျပာတယ္။ ဗိုလ္ေသာင္းဒန္ကလည္း “unofficially” လြတ္လြတ္လပ္လပ္လုပ္ဖို႕ သေဘာတူလိုက္တယ္။

Image

ဦးဝင္းတင္ ကို လူထု ဦးလွ ႏွင့္ အတူ ဧည့္ခံပြဲ တခု တြင္ ေတြ႕ရပံု

ဓာတ္ပံု – မိုးမခ

တကယ္လည္း မႏၱေလးမွာ ဟံသာဝတီသတင္းစာ စ ထုတ္ေတာ့ စ ထြက္တဲ့ ေန႕မွာကို ဆရာေတာ္ ဦးေသာဘိတ (ေရႊကိုင္းသား)၊ လူထုဦးလွ၊ လူထု ေဒၚအမာ အစရွိတဲ့ ၿမိဳ႕ခံစာေပပညာရွင္ေတြရဲ႕ ေဆာင္းပါးေတြနဲ႔ ဖြင့္ခဲ့တယ္။  ရန္ကုန္က ပုဂၢိဳလ္ေရး ခင္မင္တဲ့ (ေၾကးမံုကတည္းကလည္း သံုးလာတဲ့) ကာတြန္းဆရာႀကီး ဦးေဖသိန္း၊ ဦးဘေထြး စသူေတြရဲ႕ ကာတြန္းေတြမသံုးဘဲ ေဒသအသံထြက္ေစခ်င္လို႔ ေဒသခံ လူသစ္ကာတြန္းဆရာေျမာက္မ်ားစြာ (ကံခၽြန္၊ ဗိုလ္ေမာင္ အစရွိသျဖင့္) ကို ေမြးထုတ္ၿပီး သူ႔သတင္းစာမွာ သံုးတယ္။  ပန္းခ်ီဆရာေတြမွာလည္း ၿမိဳ႕ခံ ဆရာေပၚဦးသက္၊ ဆရာဝင္းေဖ စတဲ့ သူေတြကို သံုးတယ္။  ထက္ျမက္တဲ့ ကေလာင္ရွင္၊ ေဆာင္းပါးရွင္၊ သတင္းေထာက္ (ကံခၽြန္၊ ေက်ာ္မင္းေက်ာ္၊ စိန္ေရႊလိႈင္ အစရွိတဲ့) အေျမာက္အမ်ားကို  ေမြးထုတ္ေပးခဲ့တယ္။  ေဒသရဲ႕ စာေပ၊ လူမႈ၊ ပညာ၊ စီးပြား၊ နယ္ပယ္အသီးသီးမွာ ဦးေဆာင္ေနတဲ့ သူေတြရဲ႕ စာေတြနဲ႔ သူ႔သတင္းစာကို ေဒသခံ ျပည္သူ႔ေတြရဲ႕အသံ၊ ခံစားခ်က္ေတြ ကို ဟစ္ေၾကြးေပးေနတဲ့ ေရွ႕တန္းခံတပ္ျဖစ္ေအာင္ တည္ေဆာက္ခဲ့တယ္။  အဲ့သလို ေဒသအသံ၊ ေဒသရနံ႕ေတြနဲ႔ သင္းထံုေနတဲ့ ေအာင္ျမင္တဲ့ သတင္းစာ တေစာင္ကို ေမြးထုတ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။  ပညာရွင္ေတြရဲ႕ ေဆာင္းပါးေတြ၊ အာေဘာ္ေတြနဲ႔လည္း (သူ႔အရင္လုပ္တဲ့ ေၾကးမံုလို “intellectual works” မ်ားမ်ားသံုးၿပီး) သတင္းစာ အဆင့္အတန္းကို ျမွင့္တင္ခဲ့တယ္။

စာေပ၊ အႏုပညာ အတြက္လည္း (စစ္တပ္စတက္ကတည္းက မရွိေတာ့တဲ့) စာေရးဆရာေတြ၊ သတင္းစာဆရာေတြ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးပြဲ၊ စာတမ္းဖတ္ပြဲေတြ၊ ေဟာေျပာပြဲေတြ သူ႔သတင္းစာတိုက္မွာ ဦးေဆာင္ၿပီးလုပ္တယ္။  ေနာက္ပိုင္း “စေနစာေပဝိုင္း” ဆိုၿပီး နာမည္ႀကီးခဲ့တယ္။  စေနစာေပဝိုင္း မွာ ဦးေသာဘိတ၊ ဦးလွ၊ ေဒၚအမာ၊ ေဒါက္တာသန္းထြန္း၊ ဦးခ်မ္းျမ၊ ဦးတင့္လြင္၊ ျမန္မာစာ ပါေမာကၡ ေဒၚသန္းေဆြ၊ ဒါးတန္းဦးသန္႔ အစရွိတဲ့ ပညာရွင္ေတြရဲ႕ စာေပ၊ အႏုပညာ၊ ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈစတဲ့ နယ္ပယ္အသီးသီးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ စာတမ္းေတြ အပတ္စဥ္ ဖတ္ေစတယ္။  သူကိုယ္တိုင္လည္း စာတမ္းေတြ တင္၊ ေဟာေျပာတယ္။  သူ႔လက္ေအာက္က သတင္းေထာက္ေတြ အရည္အေသြး တက္ေစဖို႔ သတင္းေထာက္ အလုပ္ရံုေဆြးေႏြးပြဲေတြ၊ ေလ့လာေရးခရီးေတြ လုပ္ေပးတယ္။  ကိုယ္တိုင္လည္း နယ္ေတြဆင္း လူထုနဲ႔ အနီးကပ္ေန၊ နယ္သတင္းေထာက္ေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးပြဲ၊ ေဟာေျပာပြဲေတြလုပ္တယ္။

သူရဲ႕သတင္းေထာက္ေတြ ကေလာင္စြမ္း ဘယ္ေလာက္ ထက္သလဲဆို သူတာဝန္က ရပ္စဲခံရၿပီး ဗမာျပည္အႏွံ႔ ခရီးလွည့္လည္ေနစဥ္ “ေယာေခ်ာင္” က ရြာေလး တရြာကို ေရာက္ေတာ့ ရြာဦးေက်ာင္း ဆရာေတာ္ကို “ဟံသာဝတီ သတင္းစာ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္” ပါလို႔ မိတ္ဆက္ေတာ့ ဆရာေတာ္က (ဟံသာဝတီ ဆိုတဲ့ အသံၾကားတာနဲ႔) ဝမ္းသားအားရ စကားေတြေျပာ၊ ေမးခြန္းေတြ ေမးေတာ့တာပဲ။ “ဒကာႀကီးက ဟံသာဝတီက ဆိုေတာ့ ‘ေက်ာ္မင္းေက်ာ္’ နဲ႔ ဘယ္သူကႀကီးလဲ” လို႔ ဘြင္းဘြင္းႀကီးေမးေရာ။  အဲ့ေတာ့ ပါလာတဲ့ နယ္ခံသတင္းေထာက္ တေယာက္က “အရွင္ဘုရား.. အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ဆိုတာ သတင္းစာတိုက္ မွာေတာ့ အႀကီးဆံုး ဘုရား” လို႔ ျပန္ေလွ်ာက္ရတယ္။  အဲ့ေတာ့ ဆရာေတာ္က “ဘုန္းႀကီးက ‘ေက်ာ္မင္းေက်ာ္’ ေတာ့ ေလးစာတယ္၊ ျပည္သူ႔ဘက္က ရပ္ၿပီး အျမဲတမ္း ေရးေပးတဲ့အတြက္ ၾကည္ညိဳတယ္၊ က်န္တဲ့ သူေတြေတာ့ အေရးႀကီးတယ္ မထင္ေပါင္” လို႔ ျပန္မိန္႔တယ္။  ဦးဝင္းတင္က သူေျမေတာင္ေျမွာက္ေပးခဲ့တဲ့ သတင္းေထာက္ေတြ၊ ခၽြန္ျမတဲ့ ကေလာင္ရွင္ ေတြ ျပည္သူ႔ေမတၱာ သူ႔ထက္ပိုခံယူႏိုင္တာကို မုဒိတာပြားႏိုင္ခဲ့တယ္။

ႏိုင္ငံေရးေဝဖန္မႈအေနနဲ႔ အစိုးရသတင္းစာျဖစ္တဲ့အတြက္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္မလုပ္ႏိုင္ေပမယ့္ အစိုးရသတင္းစာအခ်င္းခ်င္း ယွဥ္ရင္ ေခါင္း တလံုး ျမင့္ရပ္တည္ခဲ့ၿပီး သူမ်ားထက္ ဟံသာဝတီက မတရားမႈေတြကို ေဖာ္ထုတ္တယ္။  ေဝဖန္တယ္။  အျမဲတမ္း လူထုဘက္က မာမာထန္ထန္ ရပ္တည္ေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။

အထက္မွာ ေျပာခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြအားလံုးထက္ ရင္ကို ထိေစတဲ့ ဦးဝင္းတင္ရဲ႕ ဟံသာဝတီ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ဘဝ မႏၱေလးမွာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြက စာေပ၊ သတင္းစာ၊ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ မပတ္သက္တဲ့ သူ႔ရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္မႈပိုင္းဆိုင္ရာ စြမ္းရည္၊ သေဘာထား၊ ခံယူခ်က္ေတြျဖစ္တယ္။  သူ႔လက္ေအာက္မွာ အုပ္ခ်ဳပ္ေနရတဲ့ သတင္းစာလုပ္ငန္းရဲ႕ အေျခခံဝန္ထမ္း လူေလးငါးေျခာက္ဆယ္ ေလာက္နဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ မိသားစု ဘဝေတြ သာယာဝေျပာေရးအတြက္ ဦးဝင္းတင္ လုပ္ေပးခဲ့တာေတြဟာ မႏၱေလးမွာ ေျပာစမွတ္တြင္က်န္ခဲ့တယ္။

သူ႔အတြက္ ကား ထားဖို႕ ေပးထားတဲ့ေနရာမွာ အေဆာင္ေလးေဆာက္ၿပီး ဝန္ထမ္းသက္သာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးဖြင့္ေစတယ္။  ဝန္ထမ္းေတြအတြက္ အထူးသက္သာတဲ့ႏႈန္းနဲ႔ ဟင္း၊ ထမင္းေၾကာ္ စတာေတြပါတြဲၿပီး ေရာင္းေစတယ္။  ဝန္ထမ္းေတြရဲ႕ သားသမီးေတြကိုလည္း ဆိုင္မွာေခၚၿပီး အလုပ္ေပးတယ္။  ကေလးေတြ ဆိုင္မွာပဲ စားပြဲထိုး၊ ပန္းကန္ေဆး ဘဝနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္မသြားေစဘဲ နည္းနည္း အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် သူတို႔ကို စာစီ၊စာရိုက္၊ ပံုႏွိပ္စက္ပညာေတြ သင္ေပးေစတယ္။  ၿပီးေတာ့ သူ႔ရဲ႕ သတင္းစာတိုက္မွာ အစိုးရဝန္ထမ္းအေနနဲ႔ ျပန္ခန္႕ေပးတယ္။  ဆိုင္ကရတဲ့ အျမတ္အားလံုးကို ဝန္ထမ္းေတြရဲ႕ မီးဖိုေခ်ာင္စရိတ္အတြက္ ခြဲေပးတယ္။  ကေလးေတြ ေက်ာင္းပညာဆက္လက္ သင္ႏိုင္ေအာင္ ေထာက္ပံ့တယ္။  ဝန္ထမ္းေတြအတြက္ အခမဲ့ ေဆးခန္းေလး ဖြင့္ေပးတယ္။  ဝန္ထမ္းေတြ သူတို႔ေနတဲ့ရပ္ကြက္ထဲမွာ လူရာဝင္လာေအာင္၊ လူေလးစားလာမႈ၊ ေခါင္းေဆာင္မႈရေအာင္ ဝန္ထမ္း တအိမ္ေထာင္စု အေနနဲ႔ ဝန္ထမ္းမဟုတ္တဲ့ အိမ္နီးခ်င္း ရပ္ကြက္ထဲက မိသားစု ေလးစု စာႏႈန္း သူ႔ရဲ႕ (သတင္းစာတိုက္ရဲ႕) အခမဲ့ ေဆးခန္းမွာ လာကုခြင့္ေပးတယ္။

သူရဲ႕ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္အခန္းဟာ အေဆာင္အေယာင္မရွိ၊ တံခါးေတာင္မရွိဘူး။  သူ႔လက္ေအာက္က ဝန္ထမ္း ႀကီးငယ္မေရြးဝင္ၿပီး သူနဲ႔ စကားေျပာဆို၊ ေဆြးေႏြး၊ တင္ျပႏိုင္တယ္။  သူကိုယ္တိုင္လည္း ကိန္းခန္း တႀကီးမေနဘဲ စာစီသမားေတြလုပ္တဲ့ အခန္းထဲက စားပြဲမွာ သြားထိုင္ၿပီး အလုပ္ လုပ္ေလ့ရွိတယ္။  အေျခခံဝန္ထမ္းေတြနဲ႔ နီးနီးကပ္ကပ္ အျမဲေနထိုင္ၿပီး သူတို႔ရဲ႕ လႈမႈဘဝ သာေရး၊နာေရး ကိစၥအဝဝကို သူမွာရွိတဲ့ ရာထူး၊ အာဏာ၊ ေငြေၾကး ရွိသမွ်ေလးနဲ႔ တာဝန္ယူေပးတယ္။

အဲ့သလို မႏၱေလးမွာ လုပ္ခဲ့တဲ့ သူရဲ႕ ခ်ီးမြမ္းဖြယ္ နာမည္ေက်ာ္ ျဖစ္ရပ္ေတြကို လြတ္လပ္တဲ့ အာရွအသံ၊ အစီအစဥ္ တင္ဆက္သူက ဦးဝင္းတင္ကိုေမးရင္းနဲ႔ ျဖတ္ၿပီးေတာ့ “ဆရာ ဒီလိုေတြလုပ္ဖို႔ ဘယ္လို အေတြးအေခၚ၊ အၾကံဉာဏ္ေတြ ရခဲ့လဲ” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ဦးဝင္းတင္ျပန္ေျဖပံုက ပိုၿပီး မွတ္သားနာယူဖို႕ေကာင္းတယ္။  ဦးဝင္းတင္က

“ဒါေတြကို လုပ္ခဲ့တာ အေတြးအေခၚ၊ အၾကံဉာဏ္ေၾကာင့္မဟုတ္ဘူးဗ်ာ့..။  ခံစားခ်က္ေၾကာင့္ဗ်ာ့..။  လက္ေတြ႕ျမင္ေတြ႕ေနရတဲ့ လူေတြရဲ႕ ဒုကၡေတြကို ရင္ထဲ၊ ႏွလံုးထဲ၊ စိတ္ထဲကေန ခံစာရင္ဒီလိုပဲ လုပ္ရမယ္”

လို႔ ျပန္ေျဖတယ္။  ဦးဝင္းတင္က တဆက္တည္း ခုလက္ရွိ ဗမာျပည္မွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ျပည္သူလူထုရဲ႕ ဒုကၡ၊ သုကၡေတြကို စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြအေနနဲ႔ တကယ္ စိတ္ထဲ၊ အသည္းထဲက ခံစားနားလည္မေပးတာ၊ လူထုသက္သာေခ်ာင္ခ်ိ၊ ဘဝ သာယာလာေရး အတြက္ လုပ္မေပးႏိုင္တဲ့ သူတို႔ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ေတြကို အံ့ၾသရတယ္လို႔ ဆက္ေျပာတယ္။

ဦးဝင္းတင္ရဲ႕ လက္ေအာက္က  ဝန္ထမ္းေတြကို အုပ္ခ်ဳပ္ပံုစနစ္ နဲ႔ သူရဲ႕ ခံစားခ်က္၊ ခံယူခ်က္၊ သေဘာထား၊ လုပ္ရပ္ေတြကို အရင္ကလည္း (ဆရာတင္မိုး အစရွိတဲ့ သူမ်ားေတြေရးတဲ့) စာအုပ္ေတြမွာ ဖတ္ဖူး၊ ေနာက္ သူကိုယ္တိုင္လည္း ေရဒီယိုမွာ ေျပာတာေတြနားေထာင္ရေတာ့ သူအုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရတဲ့ လူေလး ေလးငါးေျခာက္ဆယ္ကေနၿပီးေတာ့ ရပ္ကြက္၊ ၿမိဳ႕နယ္၊ တိုင္း၊ ႏိုင္ငံဆိုၿပီး ခ်ဲ႕ေတြးၾကည့္မိတယ္။  လူအနည္းအမ်ားကြာေပမဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ရတဲ့၊ တာဝန္ယူရတဲ့ သေဘာတရားက အတူတူပဲ ျဖစ္တယ္။  ဦးဝင္းတင္ သူ႔ဝန္ထမ္းေတြကို လုပ္ေပးခဲ့တဲ့ စားဝတ္ေနေရးေခ်ာင္လည္ေရး၊ ကေလးေတြပညာသင္ႏိုင္ေရး၊ ဘဝမွာ ပညာ တခုခုနဲ႔ အမွီအခိုကင္းကင္း ရပ္တည္ႏိုင္ေရး၊ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈ စတဲ့ လူမႈဘဝသာယာဝေျပာမႈလုပ္ငန္းေတြဟာ တိုင္းျပည္နဲ႔ခ်ီ ေျပာရင္လည္း အဓိကလိုအပ္တဲ့၊ ဦးစားေပးလုပ္ရမယ့္ တိုင္းသူျပည္သားေတြအတြက္ စီးပြားေရး၊ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး ျပည့္စံုေအာင္လုပ္ေပးရတဲ့ လုပ္ငန္းေတြပဲ ျဖစ္တယ္။  လုပ္နည္းလုပ္ဟန္နဲ႔ သေဘာတရားကအတူတူပဲ။  တကယ္လုပ္ေပးႏိုင္/ခ်င္ဖို႕က အာဏာ၊ အခြင့္အေရး၊ တာဝန္၊ ဝတၱရား ရွိတဲ့ သူေတြရဲ႕ ခံယူခ်က္၊ စိတ္ခံစားမႈ၊ တကယ္လုပ္ေပးခ်င္တဲ့ ဆႏၵကသာ စကားေျပာတယ္။

ခုလက္ရွိ ျပည္သူ႔အစိုးရပါ ဆိုၿပီးတက္လာတဲ့ အစိုးရသစ္အေနနဲ႔ ဆရာဦးဝင္းတင္လို ေအာက္ေျခကလူေတြရဲ႕ အသံကိုနားေထာင္၊ စာနာနားလည္၊ ခံစားၿပီးေတာ့ သူတို႔အတြက္ ေကာင္းရာမြန္ရာကို မျဖစ္မေန ေဆာင္ရြက္ရမယ္ဆိုတဲ့ အသိ၊ ခံယူခ်က္၊ ခံစားခ်က္ရွိဖို႕လိုတယ္။  အဲ့ဒါက ပိုၿပီး အေရးႀကီးတယ္။  တကယ္လက္ေတြ႕ တိုင္းျပည္ကို သာယာဝေျပာတိုးတက္ေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္တဲ့ အသိဉာဏ္ ပညာ၊ အေတြးအေခၚ မရွိရင္ေတာင္ အဲ့ဒါေတြကို ရွိတဲ့၊ သိတဲ့ အသိပညာရွင္၊ အတတ္ပညာရွင္ေတြက ဝိုင္းဝန္းပံ့ပိုးေပးလို႔ရတယ္။  အစိုးရေကာင္း တရပ္မွာရွိရမယ့္ ျပည္သူ႔အသံ၊ ခံစားခ်က္ကို နားေထာင္ခ်င္တဲ့စိတ္၊ စာနာနားလည္ႏိုင္တဲ့ ျပည့္ဝတဲ့ ႏွလံုးသားေတြမရွိရင္ တိုင္းျပည္တိုးတက္ေအာင္ ဘာမွဆက္ၿပီးေတာ့ လုပ္လို႔ရမွာ မဟုတ္ဘူး။  အဲ့သလို ခံစားနားလည္တဲ့ စိတ္ႏွလံုးမရွိဘဲ ဇြတ္လုပ္လည္း တိုင္းျပည္က ဆင္းရဲတြင္းက ထြက္လာႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။  ဆိုေတာ့ကာ အစိုးရသစ္ရဲ႕ သမၼတ က အစ၊ ေက်းရြာ၊ ရပ္ကြက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႈး အဆံုး အထိ အေျခခံ လူတန္းစား အမ်ားစုရဲ႕ ဆႏၵ၊ သေဘာထား၊ သူတို႔ခံစားေနရတဲ့ လူမႈဘဝဒုကၡေတြကို ခံစားနားလည္ႏိုင္တဲ့ စိတ္ႏွလံုးပိုင္ရွင္ေတြျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေစခ်င္တယ္။  တိုင္းျပည္အနာဂတ္အတြက္ လွပတဲ့ အသီးအပြင့္ေတြ ေဝဆာႏိုင္ေအာင္ ေကာင္းမြန္တဲ့ အက်င့္ေတြ ခုကစၿပီး ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေစခ်င္တယ္။

နိဂံုးခ်ဳပ္အေနနဲ႔ေတာ့ ဆရာဦးဝင္းတင္ရဲ႕ သူ႔ဘဝဇာတ္ေၾကာင္းေျပာထားတဲ့ ေရဒီယိုအစီအစဥ္ေတြကို စာအုပ္အေနနဲ႔ ျပည္တြင္းမွာ ထုတ္ေစခ်င္တယ္။  အနည္းဆံုး “Audio Autobiography” အေနနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ ထုတ္ေစခ်င္တယ္။  ဒီမိုကေရစီ အစိုးရသစ္လို႔ အျမဲေအာ္ေအာ္ ေနေတာ့ ျပည္တြင္းမွာ ထုတ္ေဝခြင့္ရမယ္လို႔လည္း ေမွ်ာ္လင့္တယ္။

ဆရာဦးဝင္းတင္ သက္ရွည္၊ က်န္းမာၿပီး တိုင္းျပည္အက်ိဳး ဆထက္တပိုး ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ပါေစ။

ၿငိမ္းခ်မ္းေအး

၀၄၊ မတ္လ၊ ၂၀၁၂

(မိုးမခ မီဒီယာ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာတြင္ မူရင္း ေဖာ္ျပခဲ့သည္။)

၁) http://moemaka.com/?p=21380 (အပိုင္း – ၁)

၂) http://moemaka.com/?p=21402 (အပိုင္း – ၂)

ရည္ညႊန္း ။ ။

“ေခတ္ဝန္ကိုထမ္း၍ ေခတ္လမ္းကို ေလွ်ာက္ျခင္း” ေရဒီယိုအစီအစဥ္၊ လြတ္လပ္တဲ့အာရွအသံ။

ေၾကးမံု ဦးေသာင္း (ေအာင္ဗလ) ေရး “ဗိုလ္ေနဝင္း ဇာတ္လမ္းရႈပ္သမွ်” ႏွင့္ “ဘီလူးတို႔ရြာ”။

Advertisements
This entry was posted in Portrait ရုပ္ပံုလႊာ and tagged , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to စာနာနားလည္ႏိုင္တဲ့ စိတ္ႏွလံုးပိုင္ရွင္ (သို႔မဟုတ္) ဟံသာဝတီ ဦးဝင္းတင္ | ၿငိမ္းခ်မ္းေအး

  1. To Read @ MoeMaKa Media:
    ၁) http://moemaka.com/?p=21380 (အပိုင္း – ၁)
    ၂) http://moemaka.com/?p=21402 (အပိုင္း – ၂)

    To Read @ Scribd: http://www.scribd.com/doc/134450719/U-Win-Tin-by-Nyein-Chan-Aye-MoeMaKa-04-Mar-2012

    To Read @ Word Press: http://wp.me/p3QSUJ-s

  2. Zaw Aung says:

    အလြန္ေကာင္းတဲ့ ျမန္မာသတင္းစာ ဆရာၾကီးမ်ားရဲ့ သမိုင္းအက်ဥ္းခ်ဳပ္ပါ..။

    အက်ဥ္းစံ အႏွစ္၂၀ေက်ာ္က်ခဲ့တဲ့ ဦးဝင္းတင္ကိုေတာ့ ကမၻာစံခ်ိန္က်ိဳးတဲ့ သတင္းစာဆရာၾကီးအျဖစ္ ျမန္မာတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဂုဏ္ယူမဆံုးပါဘူး…။

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s